U nas zapłacisz kartą
Nowe leki na łuszczycę - Nadzieja dla pacjentów
Zmiany w programie lekowym to przełom w leczeniu łuszczycy
Z początkiem marca polscy chorzy na łuszczycę otrzymali stały, nieograniczony czasowo, dostęp do najnowszych terapii na to schorzenie. - Cieszę się, że to leczenie jest. Budzę się i nie pamiętam, że choruję na łuszczycę – mówił w trakcie konferencji prasowej Łukasz Matusik, jeden z pacjentów objętych programem lekowym.
Fot. Krzysztof Sobiecki
Wydarzenie zatytułowane „Przełom w leczeniu łuszczycy – nowości i zmiany w programie lekowym” odbyło się w Centrum Prasowym PAP. Zgromadziło ekspertów bezpośrednio odpowiedzialnych za zmiany w programie leczenia chorych z umiarkowaną i ciężką postacią łuszczycy plackowatej. Jednym z nich był prof. Witold Owczarek, przewodniczący Zespołu Koordynacyjnego ds. Leczenia Biologicznego Ciężkiej Postaci Łuszczycy Plackowatej, który od 10 lat zabiegał o to, by programy lekowe, oparte o najnowsze substancje lecznicze, objęły jak największą liczbę chorych.
- Mamy już leczenie na europejskim poziomie – skomentował aktualny stan rzeczy prof. Owczarek.
Równie zadowolona z postępów w leczeniu łuszczycy była prof. Joanna Narbutt, konsultant krajowa ds. dermatologii i wenerologii. „Kiedy doszły do mnie informacje, że od 1 marca program zostanie zmieniony, na odprawie w szpitalu powiedziałam, że jest to najszczęśliwszy dzień w moim życiu dermatologicznym” – stwierdziła prof. Narbutt, pracująca na co dzień w jednej z łódzkich placówek.
Podobnie jak prof. Owczarek ekspertka przyznała, że „jeśli chodzi o łuszczycę, leczymy tak jak nasi koledzy ze Stanów Zjednoczonych i zachodniej Europy”.
Łuszczyca - czym jest?
Łuszczyca to zapalna i przewlekła choroba skóry, która charakteryzuje się specyficznymi zmianami na skórze. Zmiany te są skutkiem nieprawidłowego oraz nadmiernego rogowacenia naskórka. Najczęstszą przyczyną występowania choroby są uwarunkowania genetyczne. Łuszczyca, mimo że jest przewlekła i nawracająca, nie jest chorobą zakaźną. Zazwyczaj atakuje określone miejsca:
- łokcie,
- kolana,
- owłosioną skórę głowy,
- większą powierzchnię skóry.
Początkowe zmiany skórne nie są rozległe - pojawiają się drobne grudki, które łuszcząc się, tworzą wykwity skórne o średnicy około 1-2 cm. Następnie przekształcają się w zmiany duże o średnicy nawet do kilku centymetrów. Srebrzyste łuski, pokrywające te zmiany z czasem tworzą zgrubienia o nierównej, chropowatej powierzchni. Łuszczyca jest bardzo uciążliwą chorobą ze względu na fakt, że zmianom skórnym towarzyszy pieczenie, świąd, pękanie skóry i jej krwawienie, a także ból.
Sposób leczenia łuszczycy uzależniony jest przede wszystkim od stopnia zaawansowania choroby. W przypadku zmian lekkich, przy których powierzchnia uszkodzonego naskórka obejmuje nie więcej niż 25% ogólnej powierzchni ciała, stosuje się leczenie miejscowe najczęściej przy użyciu odpowiednich maści i kremów. W przypadkach, kiedy stopień uszkodzenia naskórka jest większy, wykorzystywane są metody leczenia skojarzonego, w ramach których stosuje się zarówno leczenie ogólnoustrojowe, jak i miejscowe.
Budowa skóry
Nasza skóra jest największym narządem, pokrywającym całe ciało. Oddziela i chroni narządy wewnętrzne przed środowiskiem zewnętrznym, dzięki swojej skomplikowanej budowie i funkcjach, jakie pełni. Powierzchnia skóry dorosłego człowieka wynosi nawet ok. 2 m², a grubość od 0,5 mm do 4 mm. Najcieńsza jest skóra na powiekach, natomiast najgrubsza warstwa skóry (rogowa) występuje na podeszwach stóp. Grubość skóry uzależniona jest od płci i cech indywidualnych. Mężczyźni zwykle mają grubszą skórę w porównaniu do kobiet. Skóra dorosłego człowieka może ważyć ok. 6% masy ciała, czyli od 4 do nawet 5,5 kg. Skóra składa się z trzech głównych warstw.
Naskórek (łac.epidermis) – to górna warstwa, która stanowi bezpośrednią granicę pomiędzy organizmem a środowiskiem zewnętrznym. Głównym typem komórek w naskórku są keratynocyty, które produkują keratynę - białko nadające skórze jej wytrzymałości. Naskórek nie posiada naczyń krwionośnych, dlatego rogowacieje, czyli obumiera, i systematycznie się złuszcza. Posiada barwnik – melaninę, nadającą włosom i skórze koloru i składa się z 5 warstw: rogowej, jasnej, ziarnistej, kolczystej, podstawnej.
Skóra właściwa (łac. dermis) – to warstwa środkowa, zawierająca receptory, naczynia krwionośne, nerwy oraz gruczoły łojowe i potowe, a także korzenie włosów. Jest zbudowana z tkanki łącznej, która nadaje skórze wytrzymałości, elastyczności i sprężystości. Głównym składnikiem tej części skóry jest kolagen. Włókna kolagenowe są powiązane elastycznymi włóknami zbudowanymi z elastyny. W skórze właściwej wyróżnia się warstwy:
Brodawkową, która jest silnie pofalowana i zawiera tkankę łączną, a także dostarcza skórze tlen i składniki odżywcze.
Siateczkowatą, zawierającą włókna kolagenowe i elastynowe odpowiedzialne za jędrność, sprężystość i wytrzymałość skóry. W tej warstwie znajdują się również gruczoły, naczynia krwionośne i limfatyczne oraz receptory czuciowe.