U nas zapłacisz kartą
Objawy i leczenie łuszczycy - Przyczyny, Objawy, Diagnoza i Metody Leczenia
Łuszczyca skóry głowy a wypadanie włosów
Chorobie może towarzyszyć nadmierne wypadanie włosów. Wypadanie włosów jest spowodowane kilkoma przyczynami, do których zaliczymy np. częste drapanie skóry. Preparaty stosowane w leczeniu łuszczycy zawierają często kwas salicylowy, który może wpływać na uszkodzenie mieszków włosowych.
Chorobę może zdiagnozować trycholog lub dermatolog. Przydatny będzie wywiad z pacjentem, podczas którego uzyskuje się bardzo precyzyjne informacje. Najważniejsze są jednak badania trychologiczne, do których zaliczymy trichoskopię. Badanie zostanie wykonane urządzeniem przypominającym długopis.
Głowica trichoskopu jest wyposażona w kamerę, która umożliwia powiększenie struktury skóry. Wykonane zdjęcia można przesłać do analizy do laboratorium. Istnieje również możliwość pobrania i zbadania mieszków włosowych, a badanie to nazywamy trochogramem. Wspomniane badania będą pomocne w diagnozowaniu choroby i stwierdzenia stadium zaawansowania choroby.
Łuszczyca – przyczyny, objawy, leczenie
Łuszczyca jest niezakaźną, przewlekłą, ogólnoustrojową chorobą zapalną, która charakteryzuje się specyficznymi zmianami skórnymi wynikającymi z nadmiernego rogowacenia naskórka.
Dotyczy około 2% populacji w Europie i Stanach Zjednoczonych, w Azji i Afryce występuje rzadziej. Częstość występowania łuszczycy w populacji polskiej określa się na ok. 3%.
- genetyczne – m.in. polimorfizm genu HLA-Cw6
- immunologiczne – zaburzenia funkcjonowania zlokalizowanych w naskórku komórek Langerhansa oraz mechanizmy zależne od limfocytów T, zwłaszcza subpopulacji Th1 i Th17
- środowiskowe – infekcje, niektóre leki (m.in. przeciwmalaryczne, beta-blokery, cymetydyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne), stres, palenie tytoniu, picie alkoholu, ciąża i poród, menopauza.
- typ I wykazuje silny związek z predyspozycją genetyczną, rozpoczyna się zwykle przed 40. rokiem życia, często w dzieciństwie lub w wieku młodzieńczym, cechuje go cięższy przebieg w porównaniu z typem II, trudniej reaguje na leczenie
- typ II to tzw. łuszczyca dorosłych, zaczyna się zazwyczaj między 50. a 70. rokiem życia.
Dziedziczenie łuszczycy ma charakter wielogenowy. Ryzyko zachorowania na łuszczycę dziecka zdrowych rodziców wynosi 1–2%, gdy na łuszczycę choruje jedno z rodziców wzrasta do 10–20%, przy obojgu rodzicach chorych na łuszczycę sięga 50–70%.
Objawy łuszczycy kropelkowatej
Łuszczyca kropelkowata objawia się nagłym powstawaniem licznych czerwonych lub różowych grudek lub blaszek o średnicy od dwóch do piętnastu milimetrów. Mogą być pokryte srebrną, łuszczącą się skórą. Zmiany w łuszczycy kropelkowatej zazwyczaj rozsiane są na nogach, rękach i tułowiu, rzadziej rozwijają się na twarzy, uszach, paznokciach i skórze głowy.
Jeśli czynnikiem wyzwalającym chorobę był uraz skóry (np. skaleczenie, oparzenie, w tym oparzenie słoneczne, ukąszenie owada, tatuaż), istnieje duże prawdopodobieństwo, że zmiany pojawią się w uszkodzonej okolicy.
Pacjent z łuszczycą kropelkowatą może także odczuwać świąd oraz mieć widoczne przebarwienia pozapalne skóry.
Objawy choroby mogą ustępować samoistnie w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w części przypadków dochodzi jednak do nawrotów (nawet po roku od zaniku zmian skórnych). U części pacjentów łuszczyca kropelkowata przechodzi w typ plackowaty, charakteryzujący się obecnością dużych, żywoczerwonych wykwitów na skórze.
Objawy łuszczycy skóry głowy
Zmianom skórnym na skórze głowy towarzyszy zazwyczaj świąd, uczucie pieczenia lub bolesność. Na owłosionej skórze głowy zmiany mogą przyjąć różny charakter – od pojedynczych i drobnych różowoczerwonych grudek do twardych i zlewających się zmian. Bardziej zaawansowane zmiany mogą przybrać postać suchych i nawarstwionych tarczek ze srebrzystobiałą łuską. Zmiany skórne na głowie często przechodzą na okolicę czoła, uszu oraz karku.
Złuszczanie naskórka w łuszczycy głowy bywa często mylone z łupieżem lub łojotokowym zapaleniem skóry głowy. Pierwsze objawy choroby mogą wystąpić u bardzo młodych osób (najczęściej nastolatków) lub u osób po 50. roku życia.
