U nas zapłacisz kartą
Lśniący światło słoneczne - Twarzą w twarz z łuszczycą plackowatą
Badanie lekarskie
Badanie fizykalne obejmuje głównie wzrokową i ręczną kontrolę zmian skórnych. Celem egzaminu jest ustalenie, czy fizyczne cechy Twojego stanu są zgodne z łuszczycą. Pracownik służby zdrowia zbada twoją skórę gołym okiem lub dermatoskopem, regulowaną lupą ze źródłem światła.
Oprócz skóry, Twój lekarz może chcieć sprawdzić stan Twoich paznokci i sprawdzić, czy odczuwasz ból lub stan zapalny w dłoniach, nadgarstkach, łokciach, nadgarstkach, kolanach, kostkach i małych stawach stóp. Można również przeprowadzić badanie oczu, aby sprawdzić, czy dotyczy to powiek, spojówki lub rogówki.
Historia medyczna
Wywiad medyczny jest ważną częścią procesu diagnostycznego. Umieszcza w kontekście indywidualne ryzyko łuszczycy plackowatej i pomaga zidentyfikować stany, które mogą współwystępować z chorobą. Podczas zbierania historii medycznej podczas wizyty, Twój lekarz będzie chciał wiedzieć o:
- Twoja rodzinna historia chorób autoimmunologicznych i skórnych, zwłaszcza że łuszczyca występuje rodzinnie
- Wszelkie niedawne infekcje lub szczepienia, które mogą wyjaśnić Twoje objawy
- Twoja historia alergii
Twój lekarz będzie również chciał wiedzieć o wszelkich środkach do mycia skóry, detergentach lub chemikaliach, na które mogłeś być narażony, oraz o tym, czy masz uporczywy lub nasilający się ból stawów.
Łuszczyca – jak ją rozpoznać i leczyć?
Łuszczyca to choroba, która dotyczy ok. 2–4% populacji. Rozwija się u osób w każdym wieku i niezależnie od płci, niemniej na pojawienie się zmian chorobowych wpływa szereg czynników: środowiskowych, genetycznych oraz immunologicznych. Cechą charakterystyczną łuszczycy są płaskowyniosłe grudki o czerwonym i czerwonobrunatnym zabarwieniu, pokryte białosrebrzystymi łuskami. Co istotne, takie zmiany mogą pojawić się na całym ciele, natomiast najczęściej obserwuje się je m.in. na łokciach i kolanach, w okolicy lędźwiowo-krzyżowej, na tułowiu, paznokciach oraz w fałdach skórnych. I choć łuszczycy nie da się wyleczyć całkowicie i trwale, istnieją sposoby na łagodzenie towarzyszących jej objawów.
Łuszczyca paznokci (psoriasis unguium)
Łuszczyca paznokci często występuje wraz z innymi odmianami łuszczycy na ciele. Czasami jednak zdarza się, że jest to jedyna forma łuszczycy u chorego. Łuszczyca paznokci zwykle jest mylona z grzybicą paznokci.
Charakterystycznymi objawami łuszczycy paznokci są naparstkowate wgłębienia płytki paznokcia, a także występujące pod paznokciem grudki łuszczycowe przypominające plamy olejowe. Pod paznokciem często gromadzą się zmiękczone masy rogowe. Paznokieć jest wówczas biały lub żółty, gdyż nie przylega do podłoża. W szczególnie nasilonych zmianach paznokcie mogą ulegać rozwarstwienion i mogą nawet odpaść.
Łuszczyca krostkowa (psoriasis pustulosa)
Wykwity w łuszczycy krostkowej zdecydowanie różnią się od zmian w łuszczycy zwyczajnej. Zmianami chorobowymi są 1-3 milimetrowe krostki zawierające niezakaźną ropę, często otoczone rumieniem. Krostki łuszczycowe mogą się zlewać, łącząc się w większe obszary. Łuszczyca krostkowa najczęściej występuje u dorosłych i może być wynikiem infekcji, poparzenia słonecznego czy zażywania niektórych leków.
W łuszczycy krostkowej wyróżniamy dwie podstawowe odmiany, którymi są:
- łuszczyca krostkowa ograniczona (pustulosis palmo-plantaris),
- łuszczyca krostkowa rozsiana (obrączkowata)/uogólniona (psoriasis pustulosa disseminata).
W przypadku łuszczycy krostkowej ograniczonej mamy do czynienia najczęściej ze zmianami zlokalizowanymi na dłoniach, podeszwach stóp oraz palcach dłoni i stóp. Może się ona rozwijać samodzielnie lub z innymi rodzajami łuszczycy.
Łuszczyca tego typu ma postać żółtawych krostek, wypełnionych ropą. Całość jest obrzmiała i zaczerwieniona. Przy ich powstawaniu często towarzyszy ból. Zmiany te są bardzo delikatne i podatne na uszkodzenia. Często powstają przy tym rodzaju łuszczycy strupy.
Ta forma łuszczycy jest stosunkowo przewlekła. Częściej zapadają na nią kobiety w piątej i szóstej dekadzie życia.
Łuszczyca krostkowa rozsiana (obroczkowata)/uogólniona jest jedną z najcięższych form łuszczycy. W skrajnych przypadkach (zwłaszcza u osób starszych) może zagrażać życiu. Występuje ona zwykle u dorosłych, jednak spotyka się ją też u dzieci w postaci obrączkowatej.
Blisko siebie położone krostki często zlewają się w całe obszary. W postaci uogólnionej może dojść do erytrodermii i z ciała chorego mogą spełzywać całe fragmenty naskórka. Wysypom tego typu towarzyszy ogólny zły stan samopoczucia, podwyższona temperatura (nawet do 40-41 stopni Celcjusza), podwyższone tętno, przyspieszony oddech, zmęczenie i brak apetytu.
Jak diagnozowana jest łuszczyca plackowata
Rozpoznanie łuszczycy plackowatej jest stosunkowo proste, ale zazwyczaj wymaga specjalistycznej wiedzy medycznej, aby odróżnić ją od podobnych schorzeń skóry. Łuszczyca plackowata, zdecydowanie najczęstsza postać choroby łuszczycowej, charakteryzuje się pojawieniem się wypukłych, łuszczących się, białych plam zwanych płytkami. Dermatolodzy zazwyczaj są w stanie zdiagnozować łuszczycę na podstawie przeglądu objawów i historii choroby.
Jednak zdarzają się sytuacje, w których mogą być potrzebne dodatkowe testy. Może to obejmować biopsję skóry w celu znalezienia pod mikroskopem wyraźnych objawów choroby. Diagnostyka różnicowa może być zastosowana w celu wykluczenia innych stanów przypominających łuszczycę plackowatą, w tym innych mniej powszechnych postaci łuszczycy.