U nas zapłacisz kartą
Lśniący światło słoneczne - Twarzą w twarz z łuszczycą plackowatą
Leczenie łuszczycy
Jeśli poczytacie na temat łuszczycy plackowatej trochę w internecie szybko zorientujecie się, że niemal na każdej stronie opisywane metody leczenia są takie same. Dlatego z pełną premedytacją wklejam wam fragment Wikipedii byście nie musieli szukać i sprawdzać co tam piszą w wielkim i wszechwiedzącym internecie na temat łuszczycy:
oliwa salicylowa 5–7% (stosowana na owłosioną skórę głowy)cignolina 0,025–0,2% albo w tzw. „terapii minutowej” – tj. aplikacja specyfiku na maksymalnie 2 h – w stężeniu powyżej 2%
dziegcie (produkt suchej destylacji drewna, hamujące podział komórek naskórka)dziegcie roślinne (sosnowy – Pix liquida Pini, brzozowy – Oleum Rusci = Pix Betulae, bukowy – Pix Fagi, jałowcowy – Pix Juniperi) oraz mineralne (Prodermina – Pix Lithanthracis, płyn ze smołą pogazową i saponinami – Liquor Carbonis detergens) w różnych zakresach stężeń, najczęściej 5–20%.
I teraz pytanie - czy ta propozycja leczenia łuszczycy jest zadowalająca, czy działa?Określanie wagi
Po ostatecznym zdiagnozowaniu łuszczycy Twój lekarz może chcieć sklasyfikować powagę Twojego stanu.
Skala najczęściej używana do tego celu nazywa się Psoriasis Area and Severity Index (PASI). Jest uważany za złoty standard w badaniach klinicznych i cenne narzędzie do monitorowania osób z ciężką i/lub nieuleczalną (oporną na leczenie) łuszczycą.
PASI analizuje cztery kluczowe wartości — obszar skóry, rumień (zaczerwienienie), stwardnienie (grubość) i łuszczenie się (łuszczenie) — występujące na głowie, ramionach, tułowiu i nogach. Obszar skóry oceniany jest procentowo od 0% do 100%. Wszystkie inne wartości są oceniane w skali od 0 do 4, przy czym 4 jest najpoważniejszą.
Ogólnie rzecz biorąc, w ten sposób klasyfikowane są tylko przypadki od umiarkowanego do ciężkiego, zazwyczaj gdy rozważane są „silniejsze” leki biologiczne, takie jak Humira (adalimumab) lub Cimzia (certolizumab pegol). Takie postępowanie kieruje odpowiednim leczeniem, ale pomaga również śledzić reakcję na terapię.
Opcje leczenia łuszczycy
Choć łuszczycy nie da się wyleczyć całkowicie i trwale, istnieją skuteczne sposoby na łagodzenie występujących w jej przebiegu objawów. Specjaliści zalecają nierzadko wdrożenie farmakoterapii – stosowanie leków miejscowo, ogólnie lub w ramach terapii skojarzonej, w zależności od specyfiki danego przypadku. Duże znaczenie ma wówczas stopień nasilenia zmian, ich rozległość oraz częstotliwość nawrotu. Leczenie miejscowe ma na celu usunięcie łusek oraz zahamowanie nadmiernej proliferacji naskórka i stanu zapalnego. W takim procesie wykorzystywane są następujące środki:
- dziegcie (pochodne węgla kamiennego), głównie w formie maści i past,
- preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika,
- cygnolina w stężeniach od 0,5 do 2%, stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym,
- glikokortykosteroidy, o silnych właściwościach przeciwzapalnych, antyproliferacyjnych i immunomodulujących,
- analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol), przynoszące mniej działań niepożądanych niż miejscowo stosowane kortykosteroidy.
Uwaga: kiedy zmiany zajmują więcej niż 10% powierzchni ciała, a leczenie miejscowe nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wdrożone może zostać leczenie ogólne – wskazaniem do jego rozpoczęcia jest też łuszczyca krostkowa, erytrodemia łuszczycowa oraz łuszczyca stawowa.
Elementy leczenia ogólnego:
- fototerapia,
- fotochemioterapia,
- stosowanie metotreksatu,
- podawanie cyklosporyny A,
- stosowanie retinoidów,
- wykorzystywanie leków biologicznych.
Czy wiesz, że: istnieją również domowe sposoby leczenia łuszczycy skórnej? Metody te powinny natomiast stanowić jedynie uzupełnienie zalecanej przez dermatologa terapii. W przebiegu tej choroby bardzo ważna jest pielęgnacja ciała za pomocą odpowiednich dermokosmetyków, m.in. płynów zawierających dziegieć czy środków złuszczających zrogowaciały naskórek.
Jak diagnozowana jest łuszczyca plackowata
Rozpoznanie łuszczycy plackowatej jest stosunkowo proste, ale zazwyczaj wymaga specjalistycznej wiedzy medycznej, aby odróżnić ją od podobnych schorzeń skóry. Łuszczyca plackowata, zdecydowanie najczęstsza postać choroby łuszczycowej, charakteryzuje się pojawieniem się wypukłych, łuszczących się, białych plam zwanych płytkami. Dermatolodzy zazwyczaj są w stanie zdiagnozować łuszczycę na podstawie przeglądu objawów i historii choroby.
Jednak zdarzają się sytuacje, w których mogą być potrzebne dodatkowe testy. Może to obejmować biopsję skóry w celu znalezienia pod mikroskopem wyraźnych objawów choroby. Diagnostyka różnicowa może być zastosowana w celu wykluczenia innych stanów przypominających łuszczycę plackowatą, w tym innych mniej powszechnych postaci łuszczycy.
Choroby współistniejące z łuszczycą
U chorych na łuszczycę stwierdza się większe niż w populacji ogólnej, związane z uogólnionym stanem zapalnym ryzyko wystąpienia chorób metabolicznych (cukrzyca, otyłość, nadciśnienie tętnicze) oraz chorób układu krążenia (miażdżyca, choroba niedokrwienna serca, zawał serca, udar mózgu). Choroba znacząco obniża jakość życia pacjentów, negatywnie wpływa na codzienne funkcjonowanie i stosunki międzyludzkie, co zwiększa ryzyko depresji.
Charakterystycznym objawem łuszczycy są specyficzne zmiany skórne wynikające z zaburzonego procesu regeneracji naskórka. W początkowej fazie choroby występuje wykwit pierwotny – to wyraźnie odgraniczona, czerwonobrunatna grudka o drobnopłatowej, złuszczającej się powierzchni. Może mieć wielkość od łebka szpilki do wykwitu o średnicy 1–2 cm. Zmiany w pełni rozwinięte, tzw. tarczki są większe (średnicy nawet kilku centymetrów) i pokryte mocno przylegającymi srebrzystymi łuskami, czyli blaszkami łuszczycowymi. Po zdrapaniu łuski ukazuje się błyszcząca, jakby pokryta woskiem powierzchnia (objaw świecy stearynowej) oraz drobne kropelkowate krwawienia (objaw Auspitza).
Łuszczycy może towarzyszyć świąd, głównie w okresie zaostrzenia zmian skórnych.
Fot. 1. Zmiany skórne w łuszczycy
Typowa lokalizacja zmian to łokcie, kolana, owłosiona skóra głowy i okolica lędźwiowo-krzyżowa. W rzadkich przypadkach zmiany obejmują całą powierzchnię skóry.
Dla aktywnej postaci łuszczycy charakterystyczny jest objaw Koebnera – zmiany łuszczycowe występują po upływie 6–12 dni wzdłuż linii zadrapania naskórka.