U nas zapłacisz kartą
Lecznicze podejście do łuszczycy pod okiem specjalistów
Łuszczyca – metody leczenia
Leczenie łuszczycy polega na łagodzeniu objawów tej choroby. Zaczyna się od zewnętrznego aplikowania maści oraz naświetlania zmienionych miejsc promieniami UVA lub UVB. Preparaty miejscowe zawierają zwykle cygnolinę, glikokortykosteroidy, dziegcie, pochodne witaminy D3 lub rzadziej retinoidy. Przeprowadzenie zabiegów polegających na naświetlaniach promieniami UVA musi być poprzedzone przyjmowaniem leków światłouczulających (psoralenów). Efekty są widoczne po ok. 20 zabiegach, czasami wcześniej – zależy to od indywidualnej reakcji. Zabiegi odbywają się z częstotliwością od 2 do 3 naświetleń w tygodniu. Kiedy to nie przynosi oczekiwanych efektów, włącza się terapię lekami ogólnoustrojowymi.
Niestety, do tej pory medycyna akademicka nie posiada skutecznego lekarstwa na łuszczycę. Wszelkie działania mają na celu zmniejszenie uciążliwości jej objawów. Obecnie wdrażane są nowe metody leczenia, jednak z uwagi na brak ich refundacji, są dostępne tylko dla nielicznych – mówi Marta Urbanowicz, kosmetolog Clinica Cosmetologica
Spis treści:
- Co warto wiedzieć o łuszczycy?
- Problemy osób z łuszczycą
- Krótka historia choroby
- Przyczyny łuszczycy
- Łuszczyca – odmiany
- Objawy łuszczycy
- Kto choruje na łuszczycę?
- Łuszczycowe zapalenie stawów
- Diagnozowanie i leczenie łuszczycy
- Rady dla chorych na łuszczycę
Łuszczyca (łac. psoriasis) to przewlekła, nawracająca choroba układowa o podłożu autoimmunologicznym. Pojawia się u osób w każdym wieku, w jednakowym stopniu dotyka kobiety i mężczyzn. Może mieć różne nasilenie i nie zawsze tak samo reaguje na leczenie. W Polsce choruje na nią już około miliona osób. W przeciwieństwie do innych chorób układowych, np. cukrzycy, widoczna jest niestety gołym okiem, jej objawy manifestują się bowiem przede wszystkim na skórze.
Leczenie łuszczycy – jakie leki? Co stosować na łuszczycę?
W przypadku zmian o niewielkich rozmiarach i zajmujących mniej niż 10% powierzchni skóry stosuje się leczenie miejscowe, czyli nakładanie produktów leczniczych bezpośrednio na zmiany skórne. Natomiast w przypadku ciężkiego przebiegu choroby stosuje się leki doustne, dożylne wraz z leczeniem miejscowym.
Leczenie miejscowe zaczyna się od usunięcia łusek za pomocą substancji keratolitycznych, a następnie hamuje się nadmierny wzrost komórek naskórka. Substancjami leczniczymi stosowanymi na zmiany skórne w przebiegu łuszczycy są: kwas salicylowy i mocznik, które zmniejszają ilość łusek i polepszają przenikanie innych preparatów do głębszych warstw skóry, dziegcie, które są pochodnymi węgla, glikokortykosteroidy miejscowe mające działanie przeciwzapalne i przeciwproliferacyjne, cygnolina oraz analogi witaminy D3.
W leczeniu ciężkich postaci łuszczycy stosuje się:
- fototerapię – polega ona na ekspozycji skóry na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy. Fotochemioterapia (PUVA) to połączenie leku światłouwrażliwiającego z promieniami UVA. Metody te stosowane są w przypadku łuszczycy opornej na leczenie miejscowe lub w przypadku rozległych zmian skórnych,
- metotreksat – jest lekiem z grupy cytostatyków, dlatego jego stosowanie wymaga ścisłej kontroli lekarskiej, cyklosporyna – ma silne działanie immunosupresyjne, czyli osłabiające odpowiedź zapalną. Posiada sporo działań niepożądanych, dlatego stosuje się ją w przypadku łuszczycy opornej na inne leki,
- retinoidy – mają działanie teratogenne, dlatego nie wolno ich stosować w ciąży. Retinoidy są zalecana w przypadku łuszczycy krostkowej,
- leki biologiczne (adalimumab, etanercept, infliksymab, ustekinumab) oddziałują na cytokiny, które biorą udział w powstawaniu zmian. Stosuje się je w przypadkach ciężkiej łuszczycy lub opornej na leczenie innymi preparatami.