U nas zapłacisz kartą
Symptomy łuszczycowego zapalenia stawów - Poznaj charakterystyczne objawy
Dieta przy łuszczycy
Jak zostało wcześniej wspomniane łuszczycowe zapalenie stawów ściśle wiąże się z występowaniem skórnej postaci łuszczycy. Dieta może znacznie poprawić jakość życia chorego, a nawet wydłużać okresy remisji i łagodzić objawy chorobowe.
Istnieje wiele doniesień, iż stosowanie diety o obniżonej wartości kalorycznej pozytywnie wpływa na przebieg łuszczycy . Gromadząca się w organizmie tkanka tłuszczowa, a zwłaszcza ta, która jest zlokalizowana w obrębie jamy brzusznej wykazuje działanie endokrynne. Produkuje ona tzw. adipokiny (m.in. chemokiny, substancje hormonopodobne, cytokiny) działają one przede wszystkim prozapalnie wpływając tym samym na rozwój wielu chorób przewlekłych. Nadmiar tkanki tłuszczowej jest źródłem cytokin (TNF-alfa, IL-6, IL- 8, IL-17, leptyny, wisfatyny i innych) biorących udział w zapaleniu łuszczycowym. Stosowanie diety niskokalorycznej niesie ze sobą również zmniejszenie podaży kwasu arachidonowego (zmniejsza to produkcję leukotrienu B4 – działa on silnie prozapalnie). Źródłem tego kwasu jest m.in. mięso, z tego względu korzystne może okazać się stosowanie diety wegetariańskiej, która dodatkowo obfituje w dużą zawartość antyoksydantów.
Dieta pacjentów cierpiących na łuszczycowe zapalenie stawów, powinna zawierać dużą ilość świeżych warzyw i owoców, ze względu na zawarte w nich antyoksydanty (np. flawonoidy, witamina C, czy też beta karoten) tego rodzaju dieta korzystnie modyfikuje przebieg choroby. Osoby chore na ŁZS mają obniżoną aktywność działania enzymów oksydoredukcyjnych, co jest spowodowane wytwarzaniem wolnych rodników tlenowych (ROS). Prowadzi to do nasilenia tzw. „stresu oksydacyjnego” nasilając tym samym zmiany łuszczycowe. Wolne rodniki działają szkodliwie m.in. przez rozszczelnianie drobnych naczyń, umożliwiając tym samym nasilenie migracji czynników prozapalnych. Pod wpływem ROS zwiększa się również produkcja eikozanoidów prozapalnych.
Zapamiętaj: Łuszczycowe zapalenie stawów to choroba przewlekła!
Twoja prywatność jest dla nas ważna
Nasz serwis wykorzystuje mechanizmy między innymi takie jak cookies (ciasteczka), Web Storage i inne, które służą m.in. do zapewnienia optymalnej obsługi podczas wizyty w naszym serwisie. Powyższe mechanizmy mogą być wykorzystywane przez nas jak i przez naszych partnerów. Część z nich jest niezbędna do prawidłowego działania serwisu, w tym zapewnienia niezbędnego poziomu bezpieczeństwa, pozostałe (które możesz kontrolować) są wykorzystywane do:
- obsługi dodatkowych funkcjonalności usprawniających działanie naszego serwisu,
- analizy tego, w jaki sposób korzystasz z naszej strony,
- marketingu bezpośredniego i wyświetlania reklam, w tym reklam spersonalizowanych,
- udostępniania funkcji mediów społecznościowych.
Kliknij „Akceptuję i przechodzę do serwisu”, aby wyrazić zgodę na przetwarzanie przez nas i naszych partnerów Twoich danych w powyższych celach.
Pamiętaj, że wyrażenie zgody jest dobrowolne, a wyrażoną zgodę możesz w każdej chwili cofnąć, możesz też wycofać zgodę na przetwarzanie Twoich danych tylko w niektórych celach. Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej lub chcesz przeprowadzić konfigurację szczegółową, to możesz tego dokonać za pomocą „Ustawień zaawansowanych”.
Więcej informacji na temat wykorzystywania narzędzi zewnętrznych w naszym serwisie znajdziesz w Regulaminie Serwisu.
Czym jest ŁZS?
Łuszczycowe zapalenie stawów jest chorobą autoimmunologiczną, czyli taką, w przebiegu której układ immunologiczny pacjenta niszczy swoje własne komórki.
ŁZS jest przewlekłą chorobą zapalną stawów, bardzo często występującą równolegle z łuszczycą skóry. U ponad 40 proc. chorych na łuszczycę rozwija się również łuszczycowe zapalenie stawów, dlatego uważa się, że jest ono odmianą łuszczycy.
Występuje najczęściej u osób między 30-50 rokiem życia, ale może występować również u dzieci.
Większe predyspozycje do wystąpienia łuszczycowego zapalenia stawów mają osoby, u których obecny jest gen HLA-B27. Łuszczycowe zapalenie stawów w przeciwieństwie do łuszczycy nie jest chorobą dziedziczną.
Ponieważ ŁZS jest chorobą autoimmunologiczną, nie można się nią zarazić przez kontakt z osobą chorą.
Istnieje kilka rodzajów łuszczycowego zapalenia stawów:
- niesymetryczne - objawy choroby zajmują kilka stawów, najczęściej stawy rąk i nóg, w tym staw kolanowy i stawy dłoni.
- symetryczne - najczęściej dotyczy nadgarstków, stawów rąk, nóg i stawu skokowego. Bardzo często mylona z reumatoidalnym zapaleniem stawów, występuje razem z łuszczycą skóry, w okolicach stawu skokowego dochodzi do zmniejszenia gęstości kości.
- osiowe - odmiana zajmująca stawy kręgosłupa i staw krzyżowo- biodrowy. Bardzo ciężko zdiagnozować tę odmianę choroby, ponieważ często mylona jest ze sztywniejącymi stawami kręgosłupa. Stan zapalny obejmuje również ścięgna oraz przyczepy kości.
- dystalne zmiany międzypaliczkowe - stany zapalne pojawiają się w stawach palców dłoni i stóp, często prowadząc do ich deformacji, na skutek ubytków i resorpcji kości. Odmiana dotyka częściej mężczyzn i rozpoczyna się charakterystycznym objawem naparstkowym. Paznokieć palca objętego stanem zapalnym wygląda jak podziurawiony igłą.
Leki stosowane w łuszczycy
Terapia miejscowa stosowana jest u osób z łagodną postacią łuszczycy. Czym smaruje się zmiany łuszczycowe? Wykwity na skórze leczy się za pomocą maści: salicylowej, mocznikowej, solankowej (maść z chlorkiem sodu), dziegciowej oraz cygnoliny (antraliny). Preparaty te mają działanie przeciwświądowe i znieczulające, pomagają złuszczać biało-srebrną łuskę, a jednocześnie nawilżają skórę. Dziegć oraz cygnolina są dodatkowo pomocne w redukowaniu czerwonych plam. Jednocześnie pacjenci skarżą się na nieprzyjemny zapach, uczucie lepkości, brudzenie ubrań i powodowanie podrażnienia skóry po stosowaniu wyżej wymienionych substancji, szczególnie kwasu salicylowego, dziegciu i antraliny. W terapii stosuje się również kortykosteroidy, witaminę D3 i pochodne witaminy A .
Umiarkowana i ciężka postać łuszczycy wymaga bardziej zaawansowanego leczenia. W bardzo poważnych przypadkach choroby można zastosować leczenie immunosupresyjne, a także naświetlania – fototerapię i fotochemioterapię. Fototerapia polega na naświetlaniu skóry lampami wykorzystującymi promieniowanie UVA i UVB. Fotochemioterapia (PUVA) opiera się o działanie promieniowania UVA w połączeniu z psoralenem, który jest lekiem zwiększającym wrażliwość skóry na światło. Czasem niezbędna jest antybiotykoterapia, a nawet hospitalizacja, jeśli więcej niż 25 proc. skóry uległo zmianom, kiedy łuszczyca towarzyszy innym chorobom lub utrudnia codzienne funkcjonowanie.
Preparaty stosowane w umiarkowanej i ciężkiej postaci łuszczycy to: metotreksat, cyklosporyna, acytretyna i fumaran dimetylu. Istnieje także możliwość podjęcia terapii biologicznej, w ramach ktoórej pacjentowi podaje się leki z grupy inhibitorów TNF-alfa. Leczenie łuszczycy paznokci jest bardzo trudne. Pacjentom zalecane są preparaty z kortykosteroidami wraz z opatrunkiem okluzyjnym oraz kwas salicylowy z dipropionianiem betametazonu.
