U nas zapłacisz kartą
Symptomy łuszczycowego zapalenia stawów - Poznaj charakterystyczne objawy
Jak leczyć łuszczycowe zapalenie stawów?
Newsletter Medovita - przydatne informacje, dostęp do nowych e-booków przed premierą.Podstawowe leczenie łuszczycowego zapalenia stawów zwykle rozpoczyna terapia z udziałem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Tego rodzaju leki nie zmieniają przebiegu choroby i nie zapobiegają niszczeniu stawów . Powinny być stosowane w monoterapii, w przypadku łagodnej postaci choroby. W przypadku, gdy leczenie z zastosowaniem NLPZ nie przynosi poprawy lub gdy choroba postępuje wskazane jest włączenie do leczenia środków modyfikujących przebieg ŁZS.
Najlepiej przebadanym lekiem stosowanym w terapii ŁZS jest metotreksat. Bardzo ważne jest ustalenie odpowiedniej dawki leku – nie może być ona zbyt niska (brak skuteczności), ani zbyt wysoka (pojawienie się niepożądanych objawów). Efekty stosowania tego leku pojawiają się po ok. 1 – 3 miesiącach. Metotreksat może być stosowany w terapii tak długo jak przynosi zadowalające rezultaty w leczeniu i nie przynosi działań niepożądanych. Najważniejsze działania uboczne to m.in. wysokie ryzyko teratogenności (czyli uszkodzenia płodu – nie wolno stosować leku w ciąży oraz nie można planować zajścia w ciążę w trakcie terapii metotreksatem oraz 3 miesiące po zakończeniu stosowania leku), możliwość uszkodzenia wątroby, wymioty. Z uwagi na to, że metotreksat jest antagonistą kwasu foliowego powinno się w trakcie stosowania leku stosować suplementację kwasem foliowym.
Kolejnym lekiem stosowanym w leczeniu łuszczycy jest cyklosporyna A – jest to lek, który jest stosowany w przypadkach, gdy konwencjonalne metody leczenia łuszczycy nie przynoszą oczekiwanych rezultatów lub u pacjenta stwierdza się przeciwwskazanie do stosowania innych leków. Warto pamiętać, iż stosowanie cyklosporyny A w połączeniu z dietą wysokotłuszczową może zwiększać biodostępność leku. W terapii łuszczycy zalecane jest stosowanie cyklosporyny A w formie terapii przerywanej – zaleca się 3-6 miesięczne cykle stosowane jednorazowo lub w razie potrzeby kilka razy. Jeśli pacjent dobrze znosi leczenie można podawać lek do 2 lat, dłuższa terapia wymaga dużej ostrożności ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych np. występowania nadciśnienia tętniczego czy uszkodzenia nerek.
Co to jest łuszczyca?
Łuszczyca jest jedną z najczęściej diagnozowanych chorób dermatologicznych – występuje u 1-5 proc. populacji europejskiej, z podobną częstotliwością u obu płci. W Polsce choruje na nią ok. 1,2 mln osób. Schorzenie może pojawić się w każdym wieku, zarówno u dzieci jak i u osób starszych. Najczęściej łuszczyca ujawnia się u młodych osób w wieku ok. 20 lat oraz u osób między 50 a 60 rokiem życia. Jej charakterystycznym objawem są zmiany skórne występujące na:
- głowie i jej okolicach: łuszczyca na twarzy, łuszczyca skóry głowy,
- kończynach górnych i dolnych: łuszczyca dłoni i stóp, łuszczyca paznokci, łuszczyca łokci,
- tułowiu, a zwłaszcza f ałdach skórnych: łuszczyca odwrócona,
- miejscach intymnych: łuszczyca penisa.
Łuszczyca skóry znana była już w starożytności. Hipokrates sporządził jej pierwszy opis, następnie studium przypadku opisał Korneliusz Celsus –odpowiadało ono znanym dzisiaj objawom choroby. Przez kilkaset lat łuszczyca i wszelkie inne podobne zmiany skórne były traktowane jako jedno schorzenie. Do połowy XIX w. łuszczycę często mylono z trądem, co skutkowało napiętnowaniem społecznym osób chorujących. Dopiero w XX w. łuszczyca skóry została wydzielona jako oddzielna jednostka chorobowa.
Jakie są autoimmunologiczne choroby skóry?
Twoja prywatność jest dla nas ważna
Nasz serwis wykorzystuje mechanizmy między innymi takie jak cookies (ciasteczka), Web Storage i inne, które służą m.in. do zapewnienia optymalnej obsługi podczas wizyty w naszym serwisie. Powyższe mechanizmy mogą być wykorzystywane przez nas jak i przez naszych partnerów. Część z nich jest niezbędna do prawidłowego działania serwisu, w tym zapewnienia niezbędnego poziomu bezpieczeństwa, pozostałe (które możesz kontrolować) są wykorzystywane do:
- obsługi dodatkowych funkcjonalności usprawniających działanie naszego serwisu,
- analizy tego, w jaki sposób korzystasz z naszej strony,
- marketingu bezpośredniego i wyświetlania reklam, w tym reklam spersonalizowanych,
- udostępniania funkcji mediów społecznościowych.
Kliknij „Akceptuję i przechodzę do serwisu”, aby wyrazić zgodę na przetwarzanie przez nas i naszych partnerów Twoich danych w powyższych celach.
Pamiętaj, że wyrażenie zgody jest dobrowolne, a wyrażoną zgodę możesz w każdej chwili cofnąć, możesz też wycofać zgodę na przetwarzanie Twoich danych tylko w niektórych celach. Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej lub chcesz przeprowadzić konfigurację szczegółową, to możesz tego dokonać za pomocą „Ustawień zaawansowanych”.
Więcej informacji na temat wykorzystywania narzędzi zewnętrznych w naszym serwisie znajdziesz w Regulaminie Serwisu.
Czym jest ŁZS?
Łuszczycowe zapalenie stawów jest chorobą autoimmunologiczną, czyli taką, w przebiegu której układ immunologiczny pacjenta niszczy swoje własne komórki.
ŁZS jest przewlekłą chorobą zapalną stawów, bardzo często występującą równolegle z łuszczycą skóry. U ponad 40 proc. chorych na łuszczycę rozwija się również łuszczycowe zapalenie stawów, dlatego uważa się, że jest ono odmianą łuszczycy.
Występuje najczęściej u osób między 30-50 rokiem życia, ale może występować również u dzieci.
Większe predyspozycje do wystąpienia łuszczycowego zapalenia stawów mają osoby, u których obecny jest gen HLA-B27. Łuszczycowe zapalenie stawów w przeciwieństwie do łuszczycy nie jest chorobą dziedziczną.
Ponieważ ŁZS jest chorobą autoimmunologiczną, nie można się nią zarazić przez kontakt z osobą chorą.
Istnieje kilka rodzajów łuszczycowego zapalenia stawów:
- niesymetryczne - objawy choroby zajmują kilka stawów, najczęściej stawy rąk i nóg, w tym staw kolanowy i stawy dłoni.
- symetryczne - najczęściej dotyczy nadgarstków, stawów rąk, nóg i stawu skokowego. Bardzo często mylona z reumatoidalnym zapaleniem stawów, występuje razem z łuszczycą skóry, w okolicach stawu skokowego dochodzi do zmniejszenia gęstości kości.
- osiowe - odmiana zajmująca stawy kręgosłupa i staw krzyżowo- biodrowy. Bardzo ciężko zdiagnozować tę odmianę choroby, ponieważ często mylona jest ze sztywniejącymi stawami kręgosłupa. Stan zapalny obejmuje również ścięgna oraz przyczepy kości.
- dystalne zmiany międzypaliczkowe - stany zapalne pojawiają się w stawach palców dłoni i stóp, często prowadząc do ich deformacji, na skutek ubytków i resorpcji kości. Odmiana dotyka częściej mężczyzn i rozpoczyna się charakterystycznym objawem naparstkowym. Paznokieć palca objętego stanem zapalnym wygląda jak podziurawiony igłą.
