U nas zapłacisz kartą
Symptomy łuszczycowego zapalenia stawów - Poznaj charakterystyczne objawy
Przyczyny łuszczycy
Łuszczyca spowodowana jest czynnikami genetycznymi (związek z niektórymi antygenami zgodności tkankowej: HLA Cw6 i DR7), immunologicznymi (w powstawaniu łuszczycy istotną rolę odgrywają limfocyty T) oraz środowiskowymi . Choroba powstaje w wyniku nieprawidłowych procesów zachodzących w komórkach naskórka, tj. nadmiernej proliferacji keranocytów, ich nieprawidłowym różnicowaniu oraz powstawaniu stanu zapalnego.
U osób z łuszczycą dochodzi do ośmiokrotnego skrócenia cyklu komórkowego, co prowadzi do powstawania charakterystycznych “łusek” . Prawidłowy cykl wędrówki komórek z najgłębszej warstwy podstawnej do najbardziej powierzchownej – rogowej trwa 28 dni. W łuszczycy proces ten jest znacząco przyspieszony – trwa 3-4 dni. W efekcie skóra ma większą objętość, jest gruba i zdeformowana. Do przyczyn wyzwalania i zaostrzania objawów łuszczycy zalicza się:
- infekcje bakteryjne (zwłaszcza wywołane paciorkowcami i gronkowcami), zakażenia wirusowe i grzybicze
- narażenie na stres,
- urazy mechaniczne i psychiczne,
- przewlekłe stany zapalne w organizmie m.in. stany zapalne zatok, zębów i przyzębia,
- leki , w tym: beta-blokery, amiodaron, progesteron, inhibitory acetylocholinesterazy, niesteroidowe leki przeciwzapalne i cymetydynę,
- ciążę i poród,
- używki: papierosy i alkohol,
- otyłość,
- menopauzę.
Osoby z łuszczycą mają wyższe ryzyko zachorowania na cukrzycę oraz choroby serca : nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną serca, zawał serca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego . Występowanie chorób serca u osób z łuszczycą są związane ze wspólną patogenezą łuszczycy i miażdżycy .
Czym się zajmuje dermatolog? Sprawdź, kiedy potrzebna jest konsultacja tego specjalisty
Jak leczyć łuszczycowe zapalenie stawów?
Newsletter Medovita - przydatne informacje, dostęp do nowych e-booków przed premierą.Podstawowe leczenie łuszczycowego zapalenia stawów zwykle rozpoczyna terapia z udziałem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Tego rodzaju leki nie zmieniają przebiegu choroby i nie zapobiegają niszczeniu stawów . Powinny być stosowane w monoterapii, w przypadku łagodnej postaci choroby. W przypadku, gdy leczenie z zastosowaniem NLPZ nie przynosi poprawy lub gdy choroba postępuje wskazane jest włączenie do leczenia środków modyfikujących przebieg ŁZS.
Najlepiej przebadanym lekiem stosowanym w terapii ŁZS jest metotreksat. Bardzo ważne jest ustalenie odpowiedniej dawki leku – nie może być ona zbyt niska (brak skuteczności), ani zbyt wysoka (pojawienie się niepożądanych objawów). Efekty stosowania tego leku pojawiają się po ok. 1 – 3 miesiącach. Metotreksat może być stosowany w terapii tak długo jak przynosi zadowalające rezultaty w leczeniu i nie przynosi działań niepożądanych. Najważniejsze działania uboczne to m.in. wysokie ryzyko teratogenności (czyli uszkodzenia płodu – nie wolno stosować leku w ciąży oraz nie można planować zajścia w ciążę w trakcie terapii metotreksatem oraz 3 miesiące po zakończeniu stosowania leku), możliwość uszkodzenia wątroby, wymioty. Z uwagi na to, że metotreksat jest antagonistą kwasu foliowego powinno się w trakcie stosowania leku stosować suplementację kwasem foliowym.
Kolejnym lekiem stosowanym w leczeniu łuszczycy jest cyklosporyna A – jest to lek, który jest stosowany w przypadkach, gdy konwencjonalne metody leczenia łuszczycy nie przynoszą oczekiwanych rezultatów lub u pacjenta stwierdza się przeciwwskazanie do stosowania innych leków. Warto pamiętać, iż stosowanie cyklosporyny A w połączeniu z dietą wysokotłuszczową może zwiększać biodostępność leku. W terapii łuszczycy zalecane jest stosowanie cyklosporyny A w formie terapii przerywanej – zaleca się 3-6 miesięczne cykle stosowane jednorazowo lub w razie potrzeby kilka razy. Jeśli pacjent dobrze znosi leczenie można podawać lek do 2 lat, dłuższa terapia wymaga dużej ostrożności ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych np. występowania nadciśnienia tętniczego czy uszkodzenia nerek.
Łuszczyca – przyczyny, objawy, leczenie i dieta
Łuszczyca szpeci, swędzi i budzi niechęć otoczenia, choć nie jest chorobą zaraźliwą. Objawia się pod postacią zaczerwienionych, łuszczących się wykwitów, przede wszystkim na skórze głowy, zgięciach łokci i kolan oraz paznokciach. Na poprawę stanu skóry w łuszczycy mają więc wpływ nie tylko leki, ale także odpowiednia pielęgnacja domowa, dieta oraz poprawa komfortu psychicznego.
- Co to jest łuszczyca?
- Jak wygląda łuszczyca?
- Przyczyny łuszczycy
- Dziedziczenie łuszczycy
- Rodzaje łuszczycy
- Objawy łuszczycy
- Diagnostyka łuszczycy
- Jak leczyć łuszczycę?
- Leki stosowane w łuszczycy
- Co stosować na łuszczycę – leczenie domowe
- Dieta w łuszczycy
- Życie z łuszczycą
Na czym polega leczenie ŁZS?
Ponieważ łuszczycowe zapalenie stawów jest chorobą autoimmunologiczną, w przebiegu której organizm atakuje swoje własne komórki, możliwe jest jedynie spowolnienie tego procesu.
Bardzo duże znaczenie ma regularna oraz umiarkowana aktywność fizyczna, która zapobiegnie kalectwu, na skutek twardnienia i sztywnienia stawów.
W leczeniu ŁZS stosowane są:
- niesteroidowe leki przeciwzapalne - w celu zmniejszenia bólu,
- glikokortykosteroidy - najczęściej podawane do wnętrza zmienionego stawu,
- leki wpływające na zmianę przebiegu choroby - metotreksat, zmniejsza on zmiany skórne, inne leki z tej grupy to: cyklosporyna, sulfasalazyna, azatiopryna, leflunomid,
- leki biologiczne - redukują stany zapalne skóry oraz oczu.
W przypadku gdy deformacje w stawach są duże i utrudniają codzienne funkcjonowanie, wykonuje się zabiegi chirurgiczny, polegające na usunięciu zmienionej przez stan zapalny błony maziowej.
Zaleca się, aby osoby narażone na wystąpienie łuszczycowego zapalenia stawu włączyły do swojej diety kolagen oraz tran. Dieta bogata w kwasy Omega-3 (ryby, oleje roślinne) może łagodzić stany zapalne i przyspieszać remisję choroby. Kluczowe jest również utrzymanie prawidłowej masy ciała.
W leczeniu ŁZS stosuje się różne techniki fizykoterapeutyczne- krioterapię, masaże, terapię ultradźwiękami. Bardzo istotne, aby chory uczęszczał na rehabilitację i wykonywał codzienne ćwiczenia, pomagające utrzymać elastyczność stawów.
Unikanie stresu, może łagodzić objawy choroby oraz chronić przed jej nawrotami.
Leki stosowane w łuszczycy
Terapia miejscowa stosowana jest u osób z łagodną postacią łuszczycy. Czym smaruje się zmiany łuszczycowe? Wykwity na skórze leczy się za pomocą maści: salicylowej, mocznikowej, solankowej (maść z chlorkiem sodu), dziegciowej oraz cygnoliny (antraliny). Preparaty te mają działanie przeciwświądowe i znieczulające, pomagają złuszczać biało-srebrną łuskę, a jednocześnie nawilżają skórę. Dziegć oraz cygnolina są dodatkowo pomocne w redukowaniu czerwonych plam. Jednocześnie pacjenci skarżą się na nieprzyjemny zapach, uczucie lepkości, brudzenie ubrań i powodowanie podrażnienia skóry po stosowaniu wyżej wymienionych substancji, szczególnie kwasu salicylowego, dziegciu i antraliny. W terapii stosuje się również kortykosteroidy, witaminę D3 i pochodne witaminy A .
Umiarkowana i ciężka postać łuszczycy wymaga bardziej zaawansowanego leczenia. W bardzo poważnych przypadkach choroby można zastosować leczenie immunosupresyjne, a także naświetlania – fototerapię i fotochemioterapię. Fototerapia polega na naświetlaniu skóry lampami wykorzystującymi promieniowanie UVA i UVB. Fotochemioterapia (PUVA) opiera się o działanie promieniowania UVA w połączeniu z psoralenem, który jest lekiem zwiększającym wrażliwość skóry na światło. Czasem niezbędna jest antybiotykoterapia, a nawet hospitalizacja, jeśli więcej niż 25 proc. skóry uległo zmianom, kiedy łuszczyca towarzyszy innym chorobom lub utrudnia codzienne funkcjonowanie.
Preparaty stosowane w umiarkowanej i ciężkiej postaci łuszczycy to: metotreksat, cyklosporyna, acytretyna i fumaran dimetylu. Istnieje także możliwość podjęcia terapii biologicznej, w ramach ktoórej pacjentowi podaje się leki z grupy inhibitorów TNF-alfa. Leczenie łuszczycy paznokci jest bardzo trudne. Pacjentom zalecane są preparaty z kortykosteroidami wraz z opatrunkiem okluzyjnym oraz kwas salicylowy z dipropionianiem betametazonu.
