U nas zapłacisz kartą
Luszczyca u niemowląt - Objawy, Diagnoza i Opieka
Leczenie łuszczycy u dzieci
Z reguły zmiany trzeba smarować tzw. maściami keratolitycznymi (złuszczają naskórek) z kwasem salicylowym, mocznikiem, pochodnymi witaminy D lub A, a także kortykosteroidami (działają przeciwzapalnie i hamują mnożenie się komórek). Dermatolodzy zalecają także dziegcie, czyli produkty przemian drewna lub węgla w postaci past lub maści. Stosują też preparaty zawierające cygnoliny.
- Antybiotyki, leki immunosupresyjne, antymitotyczne
Czasem trzeba brać antybiotyki (głównie z grupy tetracyklin), a w cięższych przypadkach tzw. leki immunosupresyjne (oddziałują na układ odpornościowy) lub antymitotyczne (hamują podział komórek).
Dość często stosuje się również leczenie światłem (fototerapię promieniami UVB lub UVA albo fotochemioterapię - PUVA). Przy metodzie PUVA najpierw zażywa się środki uczulające na światło (tzw. psoraleny), a potem w specjalnym pomieszczeniu poddaje się naświetlaniu promieniami UVA.
Pamiętaj! Jeżeli dziecko cierpi na łuszczycę, powinnaś zrobić wszystko, by nie wstydziło się swojej choroby. Wręcz przeciwnie. Warto o niej mówić jak najczęściej, bo im więcej osób zna tę przypadłość, tym normalniej ją traktują. A jeśli znasz kogoś z łuszczycą, bądź tolerancyjna i pamiętaj, że nie można się nią zarazić.
Łuszczyca to choroba, której nie można zapobiec, ale można osłabić jej objawy i zmniejszyć częstotliwość nawrotów:
- wzbogać dietę dziecka o ryby i oleje roślinne, które zawierają nienasycone kwasy tłuszczowe omega 3 oraz witaminę D,
- stałymi elementami jadłospisu powinny być też czerwone winogrona, pietruszka, sałata, marchew i czosnek,
- unikaj podawania dziecku wędlin, mięsa wieprzowego, podrobów, czekolady, kawy, kakao, miodu, warzyw strączkowych, surowych jabłek, czarnych porzeczek, ostrych przypraw.
- chroń skórę przed skaleczeniem, otarciami, podrażnieniami
- nie pozwól dziecku drapać się
- nawilżaj skórę dziecka balsamami
- kąp dziecko w roztworze soli z Morza Martwego
- wyciszenie łagodzi objawy łuszczycy
- unikaj słońca i przegrzania
- przy łuszczycy skóry głowy możesz dziecku płukać włosy naparem z szałwii i rozmarynu (po 30 g zalać 1/2 l wrzątku, parzyć 15 min).
Objawy łuszczycy u dzieci
Pierwsze zmiany skórne u niemowląt mogą pojawić się w okolicach pieluszkowych, obejmując fałdy pachwinowe, narządy płciowe i skórę między pośladkami. Często przybierają niespecyficzną formę sączących się plam rumieniowo-obrzękowych. Ze względu na lokalizację tych zmian i brak typowych łusek na powierzchni wykwitów, początkowo choroba może zostać błędnie zdiagnozowana w kierunku pieluszkowego zapalenia skóry. Niekiedy do dalszej diagnostyki skłania dopiero brak skuteczności standardowego leczenia.
U niemowląt może także wystąpić tzw. łuszczyca odwrócona , w której zmiany lokalizują się na wewnętrznej stronie zgięć kolanowych i łokciowych, w pachwinach, pachach i w okolicy pępka.
U starszych dzieci i nastolatków występuje łuszczyca plackowata, której objawy przypominają przebieg choroby u dorosłych. Zmiany skórne pokryte są wtedy blaszką łuszczycową, która po zdrapaniu odsłania błyszczącą powierzchnię skóry (tzw. objaw świecy stearynowej) . Jeśli natomiast dziecko zadrapie skórę dotychczas nieobjętą procesem chorobowym, w ciągu 8-14 dni w miejscu tym pojawią się typowe zmiany łuszczycowe (objaw K ö bnera).
Leczenie łuszczycy u dzieci – jak powinno przebiegać?
Celem terapii w łuszczycy jest zredukowanie objawów, wydłużenie czasu remisji choroby oraz zapobieganie jej powikłaniom. Całkowite wyleczenie łuszczycy nie jest obecnie możliwe. Leczenie dobiera się indywidualnie dla każdego pacjenta, biorąc pod uwagę typ schorzenia, stopień nasilenia zmian łuszczycowych i choroby współistniejące.
W zależności od ciężkości przebiegu choroby wdraża się:
- leczenie miejscowe – ma zastosowanie głównie w łagodnych postaciach choroby, gdy zmiany skórne obejmują mniej niż 25% powierzchni skóry,
- leczenie skojarzone – czyli połączenie leczenia miejscowego z podawaniem leków działających ogólnoustrojowo, taka terapia jest koniecznością u chorych z ciężką postacią łuszczycy.
Leki, które znalazły zastosowanie w leczeniu łuszczycy:
- Glikokortykosteroidy (np. hydrokortyzon, prednizolon, mometazon) – są lekami pierwszego rzutu w leczeniu miejscowym łuszczycy. Różne substancje z tej grupy wykazują zróżnicowaną siłę działania, dlatego lekarz dobiera odpowiedni preparat indywidualnie. Sterydy wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwalergiczne, immunomodulujące i antyproliferacyjne. Często występują w postaci preparatów łączonych z substancjami antyseptycznymi lub antybiotykami. Obecnie nie zaleca się doustnego stosowania sterydów w leczeniu łuszczycy.
- Retinoidy – czyli witamina A i jej pochodne (np. izotretynoina). Działają przeciwzapalnie i normalizują proces podziału komórkowego, zmniejszając rogowacenie naskórka. Leki te występują w postaci doustnych kapsułek oraz żelu do smarowania skóry.
- Analogi witaminy D (kalcypotriol i takalcytol) – normalizują różnicowanie keratynocytów, hamując nadmierną proliferację komórek. Są stosowane zewnętrznie w postaci roztworów, maści i kremów. Takalcytol jest skuteczny w leczeniu łuszczycy paznokci.
- Środki redukujące (ditranol i dziegcie) – działają na zasadzie zwalniania tempa procesów metabolicznych poprzez zmniejszenie dostępności tlenu. Dzięki temu redukują rogowacenie naskórka. Ponadto działają odkażająco i zmniejszają świąd. Należy pamiętać, że preparaty dziegciowe wykazują działanie fototoksyczne. Substancje te dostępne są w postaci maści.
- Środki keratolityczne (mocznik i kwas salicylowy) – zmiękczają zrogowaciałą warstwę skóry, przyspieszając jej złuszczanie. Substancje te poprawiają także przenikanie innych leków przez naskórek (np. glikokortykosteroidów). Stosowane są zewnętrznie w postaci maści i płynów (na skórę głowy).
- Leki immunosupresyjne (cyklosporyna, metotreksat, hydroksykarbamid) – sięga się po nie w ciężkiej postaci łuszczycy, w której standardowe leczenie nie przynosi efektów. Cyklosporynę przyjmuje się doustnie, maksymalnie przez 6 tygodni. Metotreksat stosuje się m.in. w erytrodermii łuszczycowej, jednak wykazuje on działanie hepato- i nefrotoksyczne, dlatego podczas leczenia należy kontrolować parametry wątroby i nerek. Hydroksykarbamid wdraża się jako leczenie alternatywne w przypadku złej tolerancji metotreksatu.
- Fotochemioterapia – stanowi połączenie działania promieniowania UV (o dł. fali 320-400 nm) ze stosowaniem substancji fotouczulającej (np. metoksalen). Terapia przyczynia się do hamowania nadmiernej proliferacji komórek naskórka i działa przeciwzapalnie. Fotochemioterapię stosuje się w leczeniu rozległych zmian łuszczycowych.
- Terapia biologiczna – znajduje zastosowanie w łuszczycy o umiarkowanym i ciężkim przebiegu, w której standardowe metody z użyciem maksymalnych dawek leków nie przyniosły poprawy. Leki biologiczne wykazują dużą skuteczność, wydłużają okres remisji choroby i nie mają toksycznego wpływu na wątrobę i nerki. W Europie najczęściej stosowane są inhibitory czynnika martwicy nowotworu α (TNF-α). Są to przeciwciała monoklonalne infliximab i adalimumab oraz tak zwane białko fuzyjne o nazwie etanercept.
- Inhibitory kalcyneuryny (takrolimus i pimekrolimus) – chociaż leki te nie są zarejestrowane do leczenia łuszczycy, stanowią dobrą alternatywę dla miejscowych glikokortykosteroidów, ponieważ można je dłużej stosować także na skórę twarzy, co ma szczególne znaczenie w przypadku dzieci. Zastosowane w łuszczycy za zgodą rodziców przynoszą bardzo dobre efekty lecznicze. Ich wadą jest przejściowe nasilanie świądu na początku terapii, które powinno minąć po kilku dniach.
Łuszczyca u dzieci i niemowląt. przyczyny, objawy i leczenie [zdjęcia]
Choć jest to rzadkie, to jednak wciąż istnieją przypadki łuszczycy u najmłodszych. W tym artykule omówimy przyczyny, objawy i możliwości leczenia łuszczycy u dzieci, a także udostępnimy zdjęcia, które pomogą rodzicom rozpoznać tę chorobę.
Przyczyny łuszczycy u dzieci nie są jeszcze do końca zrozumiane, ale istnieją pewne czynniki ryzyka, które mogą przyczyniać się do jej wystąpienia. Jednym z ważnych czynników jest dziedziczność – jeśli któryś z rodziców ma łuszczycę, istnieje większe ryzyko, że dziecko również ją odziedziczy.
Innymi czynnikami ryzyka są stres, infekcje skórne, alergie oraz palenie papierosów przez matkę w czasie ciąży. Ponadto, niewłaściwa dieta oraz niezdrowy styl życia mogą wpływać na rozwój łuszczycy u dzieci.
Łuszczyca – objawy i miejsca występowania
Typowa zmiana skórna w przebiegu łuszczycy ma postać czerwonobrunatnej, wyraźnie odgraniczonej od zdrowej skóry grudki, na której obserwuje się złuszczanie jej powierzchni. Pierwsze objawy łuszczycy mają charakter małych grudek i pojawiają się na dużych powierzchniach skóry. Nierzadko pierwsze zmiany pojawiają się po przebytej infekcji. Wykwity mogą przybierać postać dużych, nierzadko kilkucentymetrowych grudek, które są pokryte mocno przylegającymi srebrzystymi łuskami (są to tzw. blaszki łuszczycowe). Opisywane zmiany mogą się stopniowo powiększać i pojawiać się w innych miejscach np. w obrębie owłosionej skóry głowy.
Łuszczyca paznokci czy łuszczyca skóry głowy nie stanowią odrębnych typów choroby. Miejsca te należą do typowych i najczęstszych miejsc występowania aktywnej postaci łuszczycy. Do typowych lokalizacji zmian zalicza się też okolicę kolan czy łokci.
Charakterystycznym symptomem łuszczycy jest objaw Koebnera (Köbnera), który polega na pojawieniu się zmian skórnych wzdłuż linii zadrapania zdrowej skóry po upływie 6–12 dni. Po zdrapaniu łuski łuszczycowej obserwuje się błyszczącą powierzchnię zmiany (jest to tzw. objaw świecy stearynowej, ang. candle sign).
