U nas zapłacisz kartą
Zdjęcia łuszczycy u niemowląt - Objawy i Rozpoznanie
Przyczyny łuszczycy u dzieci
Na rozwój łuszczycy mają wpływ czynniki genetyczne, środowiskowe i immunologiczne .
Około 30% przypadków łuszczycy ma podłoże dziedziczne i występuje rodzinnie. Sposób dziedziczenia jest skomplikowany i obejmuje wiele genów. Jeśli jeden rodzic jest chory, prawdopodobieństwo wystąpienia łuszczycy u dziecka wynosi 25%, natomiast gdy oboje rodziców choruje, ryzyko przekazania potomstwu wadliwych genów wzrasta do 60-70%. W sytuacji, gdy zdrowym rodzicom urodzi się chore dziecko, istnieje 20% prawdopodobieństwa, że kolejne dzieci również zachorują na łuszczycę.
Do rozwoju choroby i nasilenia jej objawów mogą przyczynić się czynniki zewnętrzne :
- przebycie infekcji bakteryjnej (paciorkowiec) lub wirusowej (grypa, ospa wietrzna, opryszczka, półpasiec),
- szczepienia,
- oparzenia (także słoneczne),
- rany i skaleczenia (charakterystyczne dla łuszczycy jest powstawanie zmian w miejscach, gdzie doszło do urazu skóry),
- zmiany hormonalne (okres dojrzewania),
- przyjmowanie niektórych leków, np. glikokortykosteroidów,
- stres (czynnik odpowiadający za większość epizodów zaostrzeń choroby),
- utajony stan zapalny, np. próchnica zębów, zapalenie migdałków, zapalenie zatok,
- zakażenie wirusem HIV.
Łuszczyca - początki, wczesne objawy
U 90% chorych występuje łuszczyca zwyczajna (plackowata), której objawem są zmiany skórne wynikające z zaburzonego procesu regeneracji naskórka.
W początkowej fazie choroby występuje tzw. wykwit pierwotny. Jest to czerwonobrunatna grudka o drobnopłatowej, złuszczającej się powierzchni. Może mieć wielkość łebka od szpilki lub nieco więcej, ok. 1-2 cm. Wykwit pierwotny zapowiada pojawianie się kolejnych zmian na skórze. Niewielkie grudki pojawiają się na obszernych partiach skóry. Ich wysyp występuje zwłaszcza po przebytej anginie albo innej infekcji.
Wczesnym objawem łuszczycy jest także objaw Koebnera, czyli pojawienie się, w okresie 6-2 dni, specyficznych zmian skórnych w obrębie poprzedniego zadrapania naskórka.
Kolejnym etapem rozwoju łuszczycy jest występowanie większych zmian na skórze łokci, kolan, głowy i okolicy lędźwiowo-krzyżowej. Te większe zmiany skórne to blaszki łuszczycowe pokryte charakterystycznymi, przylegającymi łuskami o srebrzystej barwie. Po zdrapaniu łuski ukazuje się błyszcząca, jakby pokryta woskiem powierzchnia oraz mogą pojawić się drobne krwawienia. Łuszczycy często towarzyszy świąd.
Zdarza się, że pierwszym objawem łuszczycy jest łuszczyca paznokci , która może występować samodzielnie lub może towarzyszyć zmianom skórnym w innych lokalizacjach. Objawem łuszczycy paznokci jest naparstkowanie, czyli punktowe wgłębienia w płytce paznokciowej. Na paznokciach widoczne jest też żółtawe przebarwienie wyglądające jak kropla oleju. W zaawansowanej postaci łuszczycy paznokcie są zgrubiałe, matowe, białawożółte, kruche i poprzecinane poprzecznymi bruzdami, dochodzi też do oddzielania się płytek paznokciowych.
Przyczyny łuszczycy skóry głowy
Dokładna przyczyna do tej pory nie jest poznana. Niewątpliwą rolę odgrywa tło genetyczne, immunologiczne, środowiskowe jak stres, urazy, ukąszenia owadów, używki, leki. Coraz częściej wskazuje się na rolę komórkowych i molekularnych mediatorów łuszczycy. Przez wielu autorów podkreślany jest szczególnie układ odpornościowy i jest traktowana jako zapalna choroba autoimmunologiczna z udziałem komórek T CD4 i komórek dendrytycznych. Bezpośredni wpływ na rozwój ognisk łuszczycowego zapalenia skóry ma prawdopodobnie aktywacja interleukiny 17, interferonu 𝜸, czynnika martwicy nowotworów i interleukiny 22. Poza stanem zapalnym towarzyszącym chorobie klasyczny jest nieprawidłowy, przyspieszony proces proliferacji naskórkowej. Występuje zjawisko parakeratozy, charakteryzujące się obecnością jąder komórkowych w komórkach warstwy rogowej naskórka przez wspomniany przyspieszony
proces rogowacenia.
Tło genetyczne
Tło genetyczne wskazuje rodzinne występowanie łuszczycy u 70% bliźniąt jednojajowych, a jeśli choroba występuje u obydwu rodziców to u dziecka wystąpi z prawdopodobieństwem do 70%.
Wyróżniamy 2 typy łuszczycy
- Typ 1 – związany z dziedziczeniem autosomalnych dominującym. Początek zazwyczaj w młodym wieku, przed 40 rokiem życia. Charakteryzuje się rozległymi zmianami, nie stwierdza się łuszczycy krostkowej.
- Typ 2 – początek zazwyczaj między 50 a 70 rokiem życia.
Dotychczas nie jest poznany gen odpowiedzialny za powstawanie łuszczycy, natomiast u chorych stwierdza się różne geny, które w wyniku współdziałania tworzą podłoże, na które oddziałują różne czynniki środowiskowe.
Tło immunologiczne
Łuszczyca skóry głowy w literaturze naukowej jest traktowana jako zapalna choroba autoimmunologiczna przez co wkład układu odpornościowego w jej patogenezę jest istotą. Przemawia za tym aktywacja limfocytów T wraz z wieloma cytokinami prozapalnymi. Antygen zaś do tej pory nie został odkryty.
Łuszczyca głowy – zdjęcia
Łuszczyca skóry głowy, jak już wspomniano, często występuje u osób z łuszczycą plackowatą. Może występować w formie jednej plamy różnych rozmiarów, ale zdarza się, że obejmuje cały skalp. Czasem zmiany rozprzestrzeniają się poza linię włosów na czole, szyi, oraz okolicy uszu. Co 2 pacjent z łuszczycą ma zmiany obejmujące owłosioną skórę głowy.
