Zdjęcia łuszczycy u niemowląt - Objawy i Rozpoznanie

Tu się dzieje

• Radio ZET
• Zdrowie
• Choroby
• Choroby zakaźne
• Nowy wariant FLiRT. Jakie objawy daje teraz COVID-19?

Nowy wariant FLiRT. Jakie objawy daje teraz COVID-19?

• Radio ZET
• Zdrowie
• Choroby
• Stale odczuwasz wzmożone pragnienie? Uważaj. To nie zawsze ma związek z upałami

Stale odczuwasz wzmożone pragnienie? Uważaj. To nie zawsze ma związek z upałami

• Radio ZET
• Zdrowie
• Choroby
• Nowotwory
• Czerwona skóra po opalaniu nie jest normą. Dermatolog: to znak ostrzegawczy

Czerwona skóra po opalaniu nie jest normą. Dermatolog: to znak ostrzegawczy

• Dolegliwości
  • Ból głowy
  • Ból brzucha
  • Ból gardła
  • Gorączka
  • Ból pleców
  • Wymioty
  • Zaparcia
  • Biegunka
  • Objawy raka
  • Ból w podbrzuszu

  Łuszczyca stawowa – zdjęcia

  Objęcie stawów stanem zapalnym występuje u 30% pacjentów z łuszczycą, co określa się jako „łuszczycę stawową” (w ang. psoriatic arthritis). Schorzenie to może być bardzo bolesne, a nawet okaleczające. Łuszczycy stawowej często towarzyszy uczucie porannej sztywności oraz ograniczenia ruchomości, które ustępują w ciągu dnia. Stawy palców dłoni oraz stóp zwykle są silnie obrzęknięte, co określane jest jako „palce kiełbaskowate”.

  Mogą być zajęte również inne stawy, w tym kolanowe, barkowe. Objawy przypominają zatem inne choroby z kręgu reumatycznych. Ciężkość łuszczycy stawowej może być większa niż zmian skórnych i odwrotnie – nie istnieje tu żadna zależność. Manifestacje łuszczycy są bardzo różne i mogą współwystępować u jednego pacjenta. Dlatego za każdym razem podejście do leczenia powinno być ustalane indywidualnie.

  Skuteczna terapia pozwala ograniczyć wpływ choroby na codzienne funkcjonowanie pacjenta, a nawet spowodować całkowity zanik zmian skórnych. Ważna jest jednak współpraca chorego z dermatologiem, a czasem również innymi specjalistami, tak, aby dobrać „terapię szytą na miarę”, gwarantującą jej najwyższą możliwą do osiągnięcia skuteczność.

  Leczenie łuszczycy u dzieci – jak powinno przebiegać?

  Celem terapii w łuszczycy jest zredukowanie objawów, wydłużenie czasu remisji choroby oraz zapobieganie jej powikłaniom. Całkowite wyleczenie łuszczycy nie jest obecnie możliwe. Leczenie dobiera się indywidualnie dla każdego pacjenta, biorąc pod uwagę typ schorzenia, stopień nasilenia zmian łuszczycowych i choroby współistniejące.

  W zależności od ciężkości przebiegu choroby wdraża się:

  • leczenie miejscowe – ma zastosowanie głównie w łagodnych postaciach choroby, gdy zmiany skórne obejmują mniej niż 25% powierzchni skóry,
  • leczenie skojarzone – czyli połączenie leczenia miejscowego z podawaniem leków działających ogólnoustrojowo, taka terapia jest koniecznością u chorych z ciężką postacią łuszczycy.

  Leki, które znalazły zastosowanie w leczeniu łuszczycy:

  • Glikokortykosteroidy (np. hydrokortyzon, prednizolon, mometazon) – są lekami pierwszego rzutu w leczeniu miejscowym łuszczycy. Różne substancje z tej grupy wykazują zróżnicowaną siłę działania, dlatego lekarz dobiera odpowiedni preparat indywidualnie. Sterydy wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwalergiczne, immunomodulujące i antyproliferacyjne. Często występują w postaci preparatów łączonych z substancjami antyseptycznymi lub antybiotykami. Obecnie nie zaleca się doustnego stosowania sterydów w leczeniu łuszczycy.
  • Retinoidy – czyli witamina A i jej pochodne (np. izotretynoina). Działają przeciwzapalnie i normalizują proces podziału komórkowego, zmniejszając rogowacenie naskórka. Leki te występują w postaci doustnych kapsułek oraz żelu do smarowania skóry.
  • Analogi witaminy D (kalcypotriol i takalcytol) – normalizują różnicowanie keratynocytów, hamując nadmierną proliferację komórek. Są stosowane zewnętrznie w postaci roztworów, maści i kremów. Takalcytol jest skuteczny w leczeniu łuszczycy paznokci.
  • Środki redukujące (ditranol i dziegcie) – działają na zasadzie zwalniania tempa procesów metabolicznych poprzez zmniejszenie dostępności tlenu. Dzięki temu redukują rogowacenie naskórka. Ponadto działają odkażająco i zmniejszają świąd. Należy pamiętać, że preparaty dziegciowe wykazują działanie fototoksyczne. Substancje te dostępne są w postaci maści.
  • Środki keratolityczne (mocznik i kwas salicylowy) – zmiękczają zrogowaciałą warstwę skóry, przyspieszając jej złuszczanie. Substancje te poprawiają także przenikanie innych leków przez naskórek (np. glikokortykosteroidów). Stosowane są zewnętrznie w postaci maści i płynów (na skórę głowy).
  • Leki immunosupresyjne (cyklosporyna, metotreksat, hydroksykarbamid) – sięga się po nie w ciężkiej postaci łuszczycy, w której standardowe leczenie nie przynosi efektów. Cyklosporynę przyjmuje się doustnie, maksymalnie przez 6 tygodni. Metotreksat stosuje się m.in. w erytrodermii łuszczycowej, jednak wykazuje on działanie hepato- i nefrotoksyczne, dlatego podczas leczenia należy kontrolować parametry wątroby i nerek. Hydroksykarbamid wdraża się jako leczenie alternatywne w przypadku złej tolerancji metotreksatu.
  • Fotochemioterapia – stanowi połączenie działania promieniowania UV (o dł. fali 320-400 nm) ze stosowaniem substancji fotouczulającej (np. metoksalen). Terapia przyczynia się do hamowania nadmiernej proliferacji komórek naskórka i działa przeciwzapalnie. Fotochemioterapię stosuje się w leczeniu rozległych zmian łuszczycowych.
  • Terapia biologiczna – znajduje zastosowanie w łuszczycy o umiarkowanym i ciężkim przebiegu, w której standardowe metody z użyciem maksymalnych dawek leków nie przyniosły poprawy. Leki biologiczne wykazują dużą skuteczność, wydłużają okres remisji choroby i nie mają toksycznego wpływu na wątrobę i nerki. W Europie najczęściej stosowane są inhibitory czynnika martwicy nowotworu α (TNF-α). Są to przeciwciała monoklonalne infliximab i adalimumab oraz tak zwane białko fuzyjne o nazwie etanercept.
  • Inhibitory kalcyneuryny (takrolimus i pimekrolimus) – chociaż leki te nie są zarejestrowane do leczenia łuszczycy, stanowią dobrą alternatywę dla miejscowych glikokortykosteroidów, ponieważ można je dłużej stosować także na skórę twarzy, co ma szczególne znaczenie w przypadku dzieci. Zastosowane w łuszczycy za zgodą rodziców przynoszą bardzo dobre efekty lecznicze. Ich wadą jest przejściowe nasilanie świądu na początku terapii, które powinno minąć po kilku dniach.

  Łuszczyca - początki, wczesne objawy

  U 90% chorych występuje łuszczyca zwyczajna (plackowata), której objawem są zmiany skórne wynikające z zaburzonego procesu regeneracji naskórka.

  W początkowej fazie choroby występuje tzw. wykwit pierwotny. Jest to czerwonobrunatna grudka o drobnopłatowej, złuszczającej się powierzchni. Może mieć wielkość łebka od szpilki lub nieco więcej, ok. 1-2 cm. Wykwit pierwotny zapowiada pojawianie się kolejnych zmian na skórze. Niewielkie grudki pojawiają się na obszernych partiach skóry. Ich wysyp występuje zwłaszcza po przebytej anginie albo innej infekcji.

  Wczesnym objawem łuszczycy jest także objaw Koebnera, czyli pojawienie się, w okresie 6-2 dni, specyficznych zmian skórnych w obrębie poprzedniego zadrapania naskórka.

  Kolejnym etapem rozwoju łuszczycy jest występowanie większych zmian na skórze łokci, kolan, głowy i okolicy lędźwiowo-krzyżowej. Te większe zmiany skórne to blaszki łuszczycowe pokryte charakterystycznymi, przylegającymi łuskami o srebrzystej barwie. Po zdrapaniu łuski ukazuje się błyszcząca, jakby pokryta woskiem powierzchnia oraz mogą pojawić się drobne krwawienia. Łuszczycy często towarzyszy świąd.

  Zdarza się, że pierwszym objawem łuszczycy jest łuszczyca paznokci , która może występować samodzielnie lub może towarzyszyć zmianom skórnym w innych lokalizacjach. Objawem łuszczycy paznokci jest naparstkowanie, czyli punktowe wgłębienia w płytce paznokciowej. Na paznokciach widoczne jest też żółtawe przebarwienie wyglądające jak kropla oleju. W zaawansowanej postaci łuszczycy paznokcie są zgrubiałe, matowe, białawożółte, kruche i poprzecinane poprzecznymi bruzdami, dochodzi też do oddzielania się płytek paznokciowych.

  

  ---

  luszczyca