U nas zapłacisz kartą
Luszczyca u rocznego dziecka - Przyczyny, Objawy i Sposoby Leczenia
Przyczyny łuszczycy u niemowląt i dzieci
Łuszczyca (łac. psoriasis) jest chorobą zapalną skóry o etiologii prawdopodobnie autoimmunologicznej. Często występuje u osób z dodatnim wywiadem rodzinnym w kierunku łuszczycy oraz ma tendencję do samoistnego ustępowania i nawracania. Choroba ta u dzieci zazwyczaj rozwija się ok. 10. roku życia, jednakże zdarza się, że symptomy występują już u niemowląt. Łuszczyca wieku dziecięcego ma najczęściej łagodniejszy przebieg niż u osób dorosłych i dobrze reaguje na leczenie miejscowe.
W przebiegu łuszczycy obserwuje się skrócenie czasu dojrzewania komórek naskórka, co prowadzi do pogrubienia naskórka i tworzenia grubych warstw martwych komórek w postaci twardych łusek. W niektórych przypadkach, zmianom skórnym, typowym dla łuszczycy, towarzyszy łuszczycowe zapalenie stawów. Podobnie jak u dorosłych, dzieci z rozpoznaną łuszczycą mają zwiększoną tendencję do rozwoju hiperlipidemii, otyłości, cukrzycy oraz depresji i stanów lękowych.
Do czynników wyzwalających powstanie zmian łuszczycowych u osób predysponowanych genetycznie oraz nawrotów łuszczycy należą ostre oraz przewlekłe infekcje np. angina bakteryjna, próchnica, zapalenie zatok, a także stres, spożywanie alkoholu, palenie tytoniu, niektóre leki, nadmierne opalanie i mechaniczne uszkodzenia skóry.
Należy pamiętać, że łuszczyca nie jest chorobą zakaźną, nie można się nią zarazić od chorej osoby nawet w przypadku bezpośredniego kontaktu ze zmianami skórnymi.
Łuszczyca u dzieci: jak wygląda, jak powstaje, jak leczyć? Objawy, przyczyny, terapia
Leczenie łuszczycy u dzieci opiera się na łagodzeniu objawów, by maksymalnie zwiększyć komfort chorych i wydłużyć czas remisji. W tych celach stosuje się leki miejscowe oraz fototerapię, rzadziej leki doustne.
Nieprawidłowe działanie układu odpornościowego w łuszczycy powoduje, że nowe komórki skóry dojrzewają o wiele za szybko, tak, że te, które powinny obumrzeć i się złuszczyć, nie mają na to wystarczająco dużo czasu. W efekcie naskórek znacznie się pogrubia i tworzy twarde, srebrzyste łuski.
Łuszczyca u dzieci – rozpoznanie, leczenie
Łuszczyca jest choroba genetyczną, więc jeśli ktoś w naszym otoczeniu boryka się z nią, to należy przypuszczać, iż nasze dziecko będzie na nią narażone. U niemowlaków rzadko występuje. Jest rudna w rozpoznaniu i często jest mylona z innymi chorobami, na przykład atopowym zapaleniem skóry.
Nie do końca są znane przyczyny tej choroby, choć przypuszcza się, iż winowajcą są nieprawidłowości w układzie odpornościowym człowieka , podrażnienia skórne i podatność na choroby.
Łuszczyca nie jest chorobą dotykającą tylko dorosłych, coraz częściej obserwuje się znaczną liczbę zachorowań u dzieci. Łuszczyca u dzieci może bardzo niepokoić rodziców. Jednak czy rzeczywiście jest powód do stresu?
Leczenie łuszczycy u dzieci
Łuszczyca jest chorobą przewlekłą o nawrotowym charakterze, dotąd nie znamy sposobów jej całkowitego wyleczenia. Lekarz wybierając sposób leczenia, bierze pod uwagę odmianę oraz zaawansowanie kliniczne choroby, wiek oraz stan ogólny pacjenta, a także stopień współpracy. Zdecydowana większość dzieci, u których występuje łuszczyca, ma łagodny przebieg choroby, zazwyczaj dobrze reagujący na leczenie miejscowe.
Do preparatów najczęściej stosowanych w terapii łuszczycy u dzieci zaliczamy:
Do pozostałych metod leczenia łuszczycy, wykorzystywanych zwłaszcza w chorobie o umiarkowanym i ciężkim przebiegu, zaliczamy:
Fototerapię – polega na naświetlaniu skóry dziecka lampami emitującymi promienie UVB. Fototerapia jest dobrze tolerowana i może być zastosowana u współpracujących dzieci. W trakcie leczenia naświetlaniami lampami UVB na co dzień należy nosić okulary przeciwsłoneczne oraz unikać opalania skóry. Fototerapia wysusza skórę, dlatego bardzo ważne jest stosowanie emolientów. Często jest stosowana razem z lekami miejscowymi.
Leczenie biologiczne – w Polsce do leczenia ciężkich postaci łuszczycy u dzieci zarejestrowane są preparaty zawierające antagonistów TNF-α – adalimumab i etanercept. Stosowane są w leczeniu najcięższych postaci łuszczycy.
Cyklosporyna, retinoidy i metotreksat – stosowane przez dermatologów w przebiegu ciężkiej postaci łuszczycy. W trakcie ich stosowania należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza.
Objawy astmy
Astma (według obecnej nomenklatury, nie ma już astmy oskrzelowej) jest chorobą o złożonym mechanizmie powstawania oraz różnych zestawach objawów. Cechą wspólną wszystkich postaci astmy jest leżący u jej podłoża przewlekły stan zapalny dróg oddechowych.
Charakterystyczne objawy to:
- świszczący oddech lub świsty nad płucami stwierdzane podczas badania lekarskiego,
- duszność, trudności w oddychaniu,
- kaszel.
Objawy te mają różne nasilenie i występują w zmiennych połączeniach. Zawsze jednak towarzyszy im gorsza tolerancja wysiłku, której przyczyną jest zmniejszona drożność oskrzeli. Dochodzi do niej w wyniku skurczu oskrzeli – średnica oskrzela zmniejsza się, co powoduje utrudnienie przepływu powietrza.
Zazwyczaj, gdy dochodzi do obturacji (zmniejszenia średnicy) oskrzeli, jako pierwsze pojawia się utrudnienie wydechu. Wraz z nasileniem obturacji może być też utrudnione nabieranie powietrza.
U wszystkich astmatyków problemem ściśle związanym z ich chorobą jest nadwrażliwość dróg oddechowych. Przewlekły stan zapalny sprawia, że nawet niewielki bodziec (infekcja, kontakt z alergenami, zimne powietrze, wysiłek fizyczny) może prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia – zaostrzenia astmy. Może dochodzić do tworzenia się błędnego koła – nadwrażliwość sprzyja zaostrzeniom, nasilaniu się stanu zapalnego, co ponownie potęguje nadwrażliwość.
Problem ten jest wyraźnie widoczny zwłaszcza u małych dzieci – mają większą skłonność do infekcji niż rówieśnicy, częściej wymagają leczenia wychodzącego poza samo obniżanie gorączki i czyszczenie noska, a objawy astmy potrafią pojawiać się nawet po chwili zabawy lub w trakcie śmiechu.
Warto pamiętać, że sam kaszel często towarzyszący dzieciakom przez większość roku szkolnego i wynikający z infekcji, nie jest wystarczający do postawienia rozpoznania astmy. Stosowanie leków, do których zaraz przejdziemy, „na kaszel” jest błędem.
