U nas zapłacisz kartą
Przyczyny i Objawy Łuszczycy - Odkrywając Tę Tajemniczą Chorobę Na Zdjęciach
Łuszczyca – przyczyny powstawania choroby
Przyczyny rozwoju choroby nie są do końca znane. Duże znaczenie ma najprawdopodobniej podłoże genetyczne. Ponieważ kiedy obojga rodziców dotyka łuszczyca, objawy wystąpią u potomstwa z 50 – procentowym prawdopodobieństwem. W przypadku bliźniąt jednojajowych jeśli u jednego z rodzeństwa wystąpią objawy to u drugiego pojawią się one również. Nie bez znaczenia jest również podłoże immunologiczne i zaburzenia komórek Langerhansa oraz pomocniczych limfocytów T (Th1 i Th17).
Ponadto różnego rodzaju czynniki zewnętrzne mogą nasilić lub wywołać chorobę. Należą do nich m.in.:
- stres,
- zakażenia paciorkowcami i gronkowcami,
- ciąża i poród,
- zaburzenia hormonalne, w tym menopauza,
- niewłaściwa higiena i używanie nieodpowiednich kosmetyków,
- alkohol i palenie papierosów,
- zażywanie niektórych leków, np. β-blokery, NLPZ, lit i progesteron.
Niekiedy zdarza się, że pierwsze objawy łuszczycy u dzieci pojawiają się zaraz po przebytej anginie lub w okresie obniżonej odporności. Choroba wygląda podobnie jak u osób dorosłych. Diagnozowana jest zazwyczaj po 10 – tym roku życia.
Leczenie łuszczycy
Podstawą leczenia jest zwalczanie łuszczycowych zmian zapalnych na skórze, doprowadzenie do remisji objawów i utrzymanie tego stanu jak najdłużej. W celu załagodzenia objawów i doprowadzenia do remisji choroby, u pacjentów u których zmiany obejmują do 25% powierzchni ciała, stosuje się leczenie zewnętrzne. W pierwszym etapie leczenia zaleca się preparaty złuszczające, mające na celu usunięcie łuski. Zawierają one wysokie stężenie mocznika bądź kwas salicylowy, np. kosmetyki marki Cerkoderm. Następnie warto sięgnąć po dermokosmetyki ograniczające proliferację naskórka, np. marka Paraderm. Niekiedy lekarze zlecają również kuracje kortykosterydami dostępnymi na receptę oraz pochodnymi witaminy D.
Jak leczyć łuszczycę, kiedy zmiany pokrywają ponad 25% powierzchni skóry, albo gdy pacjent jest w złej kondycji psychicznej, ponieważ leczenie miejscowe nie przynosi poprawy? Wtedy konieczne jest leczenie ogólne obejmujące leki immunosupresyjne (metotreksat, cyklosporyna A, retinoidy, leki biologiczne). Tego typu farmakoterapia jest jednak dużym obciążeniem dla organizmu. Pomocniczo wprowadza się niekiedy fototerapię oraz psychoterapię, jako że stres pogłębia objawy choroby.
Łuszczyca leczenie
Leczenie łuszczycy zmniejsza stan zapalny i oczyszcza skórę. Leczenie można podzielić na trzy główne typy: terapie miejscowe, terapię światłem i leki ogólnoustrojowe.
Leczenie miejscowe
Stosowanie kremów i maści, które stosuje się na skórę mogą skutecznie leczyć łuszczycę łagodną do umiarkowanej. Gdy choroba jest cięższa najprawdopodobniej kremy zostaną połączone z lekami doustnymi lub terapią światłem.
Terapia światłem (fototerapia)
W tym zabiegu wykorzystuje się naturalne lub sztuczne światło ultrafioletowe. Najprostsza i najłatwiejsza forma fototerapii polega na wystawieniu skóry na kontrolowane ilości naturalnego światła słonecznego.
Inne formy terapii światłem obejmują zastosowanie sztucznego światła ultrafioletowego A (UVA) lub promieniowania ultrafioletowego B (UVB), samodzielnie lub w połączeniu z lekami.
Doustne lub wstrzykiwane leki
Jeśli u pacjenta występuje ciężka łuszczyca lub jest ona oporna na inne rodzaje leczenia, lekarz może zalecić doustne leki. Jest to znane jako leczenie systemowe. Z powodu poważnych skutków ubocznych niektóre z tych leków są stosowane tylko przez krótki czas i mogą być przeplatane z innymi formami leczenia.
Uwagi dotyczące leczenia
Chociaż lekarze wybierają zabiegi na podstawie rodzaju i nasilenia łuszczycy i obszarów dotkniętych skórą, tradycyjnym podejściem jest rozpoczęcie od najłagodniejszych zabiegów – miejscowych kremów i terapii światłem ultrafioletowym (fototerapia) – u pacjentów z typowymi zmianami skórnymi (blaszki) a następnie przejść do silniejszych tylko w razie potrzeby.
Medycyna alternatywna
Wiele alternatywnych terapii pozwala złagodzić objawy łuszczycy, w tym specjalne diety, kremy, suplementy diety i zioła. Żaden z nich nie okazał się ostatecznie skuteczny. Jednak niektóre alternatywne metody leczenia są ogólnie uważane za bezpieczne i mogą być pomocne niektórym osobom w ograniczaniu oznak i symptomów, takich jak świąd i łuszczenie się. Te zabiegi byłyby najbardziej odpowiednie dla osób z łagodniejszą chorobą blaszkową, a nie dla osób z krostami, erytrodermią lub zapaleniem stawów.
Łuszczyca: przyczyny, objawy, leczenie, zdjęcia i dieta
Łuszczyca jest niekontaktową, przewlekłą chorobą skóry, która powoduje powstawanie blaszek zgrubiałej, łuszczącej się skóry. Suche płatki skóry wynikają z nadmiernie szybkiej proliferacji komórek skóry.
Łuszczyca jest uważana za nieuleczalny, przewlekły stan zapalny skóry. Ma zmienny przebieg, okresowo poprawia się i pogarsza. Wiele osób zauważa pogorszenie swoich objawów w chłodniejszych miesiącach zimowych.
Rodzaje łuszczycy
Zróżnicowane objawy oraz charakter choroby decydują o tym, że można wyróżnić kilka rodzajów łuszczycy.
- Łuszczyca plackowata – dotyczy niemal 90% przypadków. Zmiany pokryte srebrną łuską przybierają okrągły lub owalny kształt. Są wypukłe i najczęściej umiejscawiają się na ramionach, nogach, kolanach, łokciach, plecach i głowie. Obszary zmienione chorobową są wyraźnie oddzielone od zdrowej skóry.
- Łuszczyca krostkowa – ogniska zapalne powodują zaczerwienienie skóry i pojawienie się grudek z ropna wydzieliną. Najczęściej zajęte są dłonie i stopy. Kiedy jednak dochodzi do rozprzestrzenienia się choroby na większy obszar pojawiają się objawy dodatkowe jak zmęczenie, gorączka, dreszcze, świąd i utrata apetytu.
- Łuszczyca wysiękowa – umiejscawia się najczęściej w fałdach skórnych.
- Łuszczyca kropelkowa – zmiany na skórze przybierają formę niewielkich punktów w kształcie kropelek. Pojawiają się one na czubku głowy, kończynach i tułowiu.
- Łuszczyca odwrócona – umiejscawia się na zgięciach i fałdach.
- Erytrodermia łuszczycowa – najcięższa postać łuszczycy wymagająca hospitalizacji. Powstaje w wyniku np. oparzeń słonecznych.
- Łuszczyca stawowa – rozwija się po kilku latach od pojawienia się pierwszych objawów łuszczycy na skórze. Wymaga konsultacji reumatologicznej, ponieważ może prowadzić do kalectwa. Wywołuje przewlekłe stany zapalne stawów i przylegających do nich struktur. Najczęściej obejmuje paliczki, stawy krzyżowo-biodrowe, nadgarstkowe i skokowe. Powoduje ból, sztywność i ograniczenie ruchomości w ich obrębie.
- Łuszczyca skóry głowy – może występować samodzielnie. Oprócz intensywnego łuszczenia się naskórka pojawia się uciążliwy świąd.
- Łuszczyca paznokci – najczęściej towarzyszy zmianom skórnym bądź stawowym. Pojawiające się wgłębienia w płytce paznokciowej często wyprzedzają inne symptomy choroby.
