U nas zapłacisz kartą
Wpływ Morsowania na Łuszczycę - Czy Ekstremalne Zimno Może Pomóc?
Przeciwwskazania do morsowania. Komu mogą zaszkodzić lodowe kąpiele?
Przeciwwskazania do morsowania to między innymi: ciąża, choroby serca, problemy z krążeniem i padaczka. Sprawdź, czy morsowanie jest dla ciebie: poznaj przeciwwskazania do morsowania. Jeśli pasuje do ciebie któryś z tych opisów, morsując możesz sobie bardzo zaszkodzić!
fot. Adobe Stock, fotoduets
Przeciwwskazania do morsowania warunkują, czy będziesz czerpać z morsowania korzyści, czy wręcz odwrotnie. Zalety morsowania są szerokie i opierają się na ograniczeniu występowania stanu zapalnego w organizmie. Zimno przeciwdziała podbijaniu procesów zapalnych, więc pomaga organizmowi się zregenerować, a według wielu morsów także wspiera odporność. Nie każdy powinien jednak morsować. Pewne grupy osób wyrządzą sobie tą aktywnością więcej szkód niż pożytku.
Spis treści:
Leczenie łuszczycy – jakie leki? Co stosować na łuszczycę?
W przypadku zmian o niewielkich rozmiarach i zajmujących mniej niż 10% powierzchni skóry stosuje się leczenie miejscowe, czyli nakładanie produktów leczniczych bezpośrednio na zmiany skórne. Natomiast w przypadku ciężkiego przebiegu choroby stosuje się leki doustne, dożylne wraz z leczeniem miejscowym.
Leczenie miejscowe zaczyna się od usunięcia łusek za pomocą substancji keratolitycznych, a następnie hamuje się nadmierny wzrost komórek naskórka. Substancjami leczniczymi stosowanymi na zmiany skórne w przebiegu łuszczycy są: kwas salicylowy i mocznik, które zmniejszają ilość łusek i polepszają przenikanie innych preparatów do głębszych warstw skóry, dziegcie, które są pochodnymi węgla, glikokortykosteroidy miejscowe mające działanie przeciwzapalne i przeciwproliferacyjne, cygnolina oraz analogi witaminy D3.
W leczeniu ciężkich postaci łuszczycy stosuje się:
- fototerapię – polega ona na ekspozycji skóry na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy. Fotochemioterapia (PUVA) to połączenie leku światłouwrażliwiającego z promieniami UVA. Metody te stosowane są w przypadku łuszczycy opornej na leczenie miejscowe lub w przypadku rozległych zmian skórnych,
- metotreksat – jest lekiem z grupy cytostatyków, dlatego jego stosowanie wymaga ścisłej kontroli lekarskiej, cyklosporyna – ma silne działanie immunosupresyjne, czyli osłabiające odpowiedź zapalną. Posiada sporo działań niepożądanych, dlatego stosuje się ją w przypadku łuszczycy opornej na inne leki,
- retinoidy – mają działanie teratogenne, dlatego nie wolno ich stosować w ciąży. Retinoidy są zalecana w przypadku łuszczycy krostkowej,
- leki biologiczne (adalimumab, etanercept, infliksymab, ustekinumab) oddziałują na cytokiny, które biorą udział w powstawaniu zmian. Stosuje się je w przypadkach ciężkiej łuszczycy lub opornej na leczenie innymi preparatami.
Łuszczyca Psoriasis – przyczyny
Łuszczyca, inaczej Psoriasis, to przewlekła, zapalna choroba skóry, o nawrotowym charakterze. Wykwitem skórnym są grudki pokryte łuską, które najczęściej zlewają się w większe ogniska. Łuszczyca występuje na skórze gładkiej, owłosionej, może objawiać się również na paznokciach dłoni i stóp. W przebiegu choroby dochodzi do zaburzeń keratynizacji, czyli procesu rogowacenia komórek naskórka. W zdrowo funkcjonującej skórze przejście keratynocytów z warstwy rozrodczej do warstwy rogowej trwa około 28-30 dni. W przypadku łuszczycy ten czas skraca się nawet o połowę. Coraz częściej łuszczycę określa się jako schorzenie o podłożu autoimmunologicznym. Komórki układu odpornościowego, limfocyty i neutrofile, naciekają skórę właściwą i naskórek. Co ważne, łuszczyca jest chorobą niezakaźną, czyli nie przenosi się poprzez kontakt z osobą chorą.
Wśród czynników warunkujących wystąpienie choroby wymienia się trzy główne:
- predyspozycje genetyczne: choroba często występuje w wywiadzie rodzinnym pacjentów, badania potwierdzają jej dziedziczny charakter,
- czynniki immunologiczne: w procesie chorobowym znaczenie mają szlaki interleukiny IL-1 i IL-36,
- bodźce zewnętrzne: urazy mechaniczne, stres, palenie tytoniu, styl życia, dieta.
Czym jest łuszczyca?
Łuszczyca to niezakaźna, przewlekła, ogólnoustrojowa choroba zapalna, która w postaci skórnej powoduje nadmierne rogowacenie naskórka, a w efekcie rozwój specyficznych zmian: grudek o złuszczającej się powierzchni, czasami również z towarzyszącym chorobie świądem (głównie w okresie zaostrzenia choroby). Typ I łuszczycy zwykłej występuje zazwyczaj przed 40. rokiem życia, często w okresie dzieciństwa lub w wieku młodzieńczym. Jej przebieg jest stosunkowo ciężki, co utrudnia powodzenie podjętej terapii. W przypadku typu II mówi się o tzw. łuszczycy dorosłych. W takiej postaci choroba rozwija się zwykle między 50. a 70. rokiem życia.
Ciekawostka: łuszczyca dotyka ok. 2% populacji w Europie i Stanach Zjednoczonych. Choroba ta rzadziej występuje w Azji i Afryce. W Polsce dotyczy ok. 3% społeczeństwa.
Wybierz miasto, aby sprawdzić oferty 12 placówek wykonujących leczenie łuszczycy lampą UVB:Wybrane odmiany łuszczycy:
- łuszczyca plackowata – występująca w 80–90% przypadków,
- łuszczyca wysiewna – częsta po infekcji górnych dróg oddechowych,
- łuszczyca krostkowa – objawiająca się krostkami, zwłaszcza w okolicach dłoni i stóp,
- łuszczyca odwrócona – o zmianach przypominających wyprzeniowe, często mylonych z grzybicą czy drożdżycą,
- łuszczyca paznokci – dla której typowe jest występowanie zmian w obrębie płytki paznokciowej,
- łuszczyca głowy, a właściwie owłosionej skóry głowy – w tej postaci może być stosunkowo trudna do wykrycia (jest wówczas mylona z innymi chorobami skóry głowy),
- łuszczyca erytrodermiczna – obejmująca niemal całą powierzchnię skóry,
- łuszczyca podeszwowo-dłoniowa – łuszczyca na stopach i dłoniach, obejmująca też nierzadko paznokcie,
- łuszczyca stawowa – która może występować samodzielnie lub jednocześnie z łuszczycą skóry.
Jak styl życia wpływa na przebieg łuszczycy?
To, jaki styl życia prowadzimy ma ogromny wpływ na przebieg wielu schorzeń przewlekłych, w tym również łuszczycy. Jak używki wpływają na przebieg tej choroby? Czego powinniśmy unikać, a jakie zdrowe nawyki warto wprowadzić do swojego życia? Warto dowiedzieć się więcej na ten ważny temat.
Pacjenci często zastanawiają się, jaka dieta jest polecana osobom, chorującym na łuszczycę. Jak pokazują doniesienia naukowe, otyłość jest czynnikiem ryzyka rozwoju, jak i cięższego przebiegu łuszczycy.
Elementem, który wiąże otyłość z łuszczycą jest fakt, że komórki tłuszczowe (czyli adipocyty) wytwarzają cytokiny prozapalne, co nasila stan zapalny i prowadzi do pogorszenia przebiegu klinicznego choroby.
Z tego względu należy unikać spożywania produktów bogatokalorycznych i wysoko przetworzonych, które sprzyjają przybieraniu na wadze.
Co więcej, warto wprowadzać do swojej diety produkty, które mają korzystny wpływ na ograniczanie procesów zapalnych.
Do produktów tych należą między innymi:
- warzywa i owoce - najlepiej, gdy spożywamy je w formie nieprzetworzonej. Produkty te zawierają duże ilości witamin, beta-karotenu oraz flawonoidów, czyli substancji, które zmniejszają stres oksydacyjny. Są tak zwanymi zgarniaczami wolnych rodników, dzięki czemu niwelują stan zapalny.
- orzechy, nasiona, oliwa z oliwek, tłuste ryby (takie jak np. makrela, śledź, czy tuńczyk) - produkty te zawierają duże ilości kwasów omega-3. Kwasy te mają korzystny wpływ na przebieg choroby - zmniejszają nasilenie zmian skórnych. Co więcej, mieszkańcy Grenlandii, którzy spożywają duże ilości tłustych ryb, istotnie rzadziej chorują na łuszczycę. To kolejny argument, potwierdzający korzystny wpływ diety z dużą zawartością kwasów omega-3 na przebieg łuszczycy.
