U nas zapłacisz kartą
Wpływ Morsowania na Łuszczycę - Czy Ekstremalne Zimno Może Pomóc?
Leczenie łuszczycy – jakie leki? Co stosować na łuszczycę?
W przypadku zmian o niewielkich rozmiarach i zajmujących mniej niż 10% powierzchni skóry stosuje się leczenie miejscowe, czyli nakładanie produktów leczniczych bezpośrednio na zmiany skórne. Natomiast w przypadku ciężkiego przebiegu choroby stosuje się leki doustne, dożylne wraz z leczeniem miejscowym.
Leczenie miejscowe zaczyna się od usunięcia łusek za pomocą substancji keratolitycznych, a następnie hamuje się nadmierny wzrost komórek naskórka. Substancjami leczniczymi stosowanymi na zmiany skórne w przebiegu łuszczycy są: kwas salicylowy i mocznik, które zmniejszają ilość łusek i polepszają przenikanie innych preparatów do głębszych warstw skóry, dziegcie, które są pochodnymi węgla, glikokortykosteroidy miejscowe mające działanie przeciwzapalne i przeciwproliferacyjne, cygnolina oraz analogi witaminy D3.
W leczeniu ciężkich postaci łuszczycy stosuje się:
- fototerapię – polega ona na ekspozycji skóry na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy. Fotochemioterapia (PUVA) to połączenie leku światłouwrażliwiającego z promieniami UVA. Metody te stosowane są w przypadku łuszczycy opornej na leczenie miejscowe lub w przypadku rozległych zmian skórnych,
- metotreksat – jest lekiem z grupy cytostatyków, dlatego jego stosowanie wymaga ścisłej kontroli lekarskiej, cyklosporyna – ma silne działanie immunosupresyjne, czyli osłabiające odpowiedź zapalną. Posiada sporo działań niepożądanych, dlatego stosuje się ją w przypadku łuszczycy opornej na inne leki,
- retinoidy – mają działanie teratogenne, dlatego nie wolno ich stosować w ciąży. Retinoidy są zalecana w przypadku łuszczycy krostkowej,
- leki biologiczne (adalimumab, etanercept, infliksymab, ustekinumab) oddziałują na cytokiny, które biorą udział w powstawaniu zmian. Stosuje się je w przypadkach ciężkiej łuszczycy lub opornej na leczenie innymi preparatami.
Domowe sposoby na łuszczycę
Żadne domowe sposoby nie zastąpią leczenia zaawansowanej łuszczycy. Mogą jednak złagodzić jej objawy i wesprzeć leczenie innymi metodami. Jak już wyżej zostało wspomniane, osoby chore na łuszczycę powinny unikać czynników, które mogą powodować zaostrzanie się zmian skórnych (stres, infekcje, urazy, palenie tytoniu, picie alkoholu), a podstawą leczenia tej choroby jest prawidłowa pielęgnacja skóry. Dlatego też należy używać kosmetyków przeznaczonych do skóry ze zmianami łuszczycowymi oraz regularnie stosować emolienty.
Kąpiel osób cierpiących na łuszczycę powinna być krótka, w wodzie o temperaturze około 30–36℃. Należy unikać stosowania szorstkich gąbek, które mogą powodować uszkodzenia skóry i wysiew nowych wykwitów. Po zakończeniu kąpieli należy dokładnie opłukać ciało wodą oraz osuszyć miękkim ręcznikiem, unikając pocierania skóry.
Do czesania włosów zaleca się używanie szczotek z naturalnym włosiem, gdyż plastikowe szczotki mogą uszkadzać skórę głowy. Należy unikać używania lokówek oraz suszyć włosy przy użyciu niskiej temperatury.
Przeciwwskazania do morsowania
Odpowiedni wiek do morsowania
Oficjalnie morsować nie mogą tylko dzieci poniżej 3. roku życia. Wydaje się jednak, że morsowanie dla 4-latka to ekstremalna i niepolecana aktywność. W wielu krajach tradycyjnie w morsowaniu i lodowych kąpielach biorą udział też najmłodsi. Dzieje się tak np. na Syberii czy w Finlandii po saunowaniu.
Rozsądnym wydaje się indywidualne rozpatrzenie sytuacji. Na pewno nie powinno się zmuszać dzieci do morsowania "dla zdrowia", jeśli nie mają na to ochoty. Jeśli dziecko chce spróbować tej aktywności naśladując rodziców, nie ma powodów, żeby mu tego zabraniać.
Nie ma górnej granicy wieku odpowiedniej do morsowania, choć naturalne, że im starsza jest dana osoba, tym większa szansa, że dotyczą jej np. choroby serca, a to przeciwwskazanie samo w sobie.
Choroby serca i układu krwionośnego przeciwwskazaniem do morsowania
Największe ryzyko przy morsowaniu dotyczy osób z istniejącymi chorobami serca. Fakt, morsowanie może wspierać zdrowie tego układu, ale tylko, jeśli od początku funkcjonuje prawidłowo.
Nagłe zanurzenie w zimnej wodzie obkurcza naczynia krwionośne i spowalnia przepływ krwi. Jeśli w układzie krwionośnym występują zwężenia miażdżycowe, problemy w budowie serca lub naczyń, w takiej sytuacji może dojść do zawału lub udaru. Większe jest też prawdopodobieństwo arytmii.
Być może spotkałaś się z wieloma anegdotycznymi historiami, że ktoś ma chore serce, ale morsowanie mu pomaga, lub że ktoś wręcz wyleczył nadciśnienie przez morsowanie. Traktuj takie anegdoty z rezerwą. W przypadku problemów z układem krwionośnym lepiej nie ryzykować.
Dokładne przeciwwskazania związane z układem krążenia to:
- problemy z krążeniem,
- choroby serca,
- nadciśnienie tętnicze,
- żylaki,
- miażdżyca,
- przebyte zawały i udary.
Przebieg łuszczycy
Łuszczycę rozpoznaje się na podstawie obecności charakterystycznych zmian skórnych w typowych lokalizacjach (kolana, łokcie, owłosiona skóra głowy). W sytuacjach wątpliwych lekarz może zalecić wykonanie biopsji i ocenę histopatologiczną wycinka.
Ta choroba skóry przebiega z okresami zaostrzeń objawów i remisji, czyli ustępowania symptomów. Niekiedy okres bez objawów choroby może trwać nawet kilka lat. Odpowiednia pielęgnacja skóry osoby chorej na łuszczycę jest podstawą leczenia choroby i zapobiega powstawaniu nowych wykwitów skórnych. Należy pamiętać także, aby unikać silnego stresu, urazów, infekcji czy rozwoju procesów zapalnych np. próchnicy, gdyż są to czynniki wyzwalające zmiany.
Łuszczyca w ciąży
Przebieg łuszczycy u kobiet w ciąży może być mocno zróżnicowany. Według dostępnych danych w literaturze medycznej szacuje się, że u około 30–40% kobiet będących w ciąży dochodzi do złagodzenia objawów choroby, a u około 20% ciężarnych obserwuje się nasilenie objawów. U pozostałych 40–50% kobiet w ciąży zmiany przebiegają bez zmian ich charakteru i nasilenia. Za czynniki sprzyjające łagodzeniu objawów łuszczycy u kobiet w ciąży uznaje się wzrost stężenia estrogenu i progesteronu oraz zmniejszenie odpowiedzi odpornościowej organizmu.
Należy też pamiętać, że ciąża jest przeciwwskazaniem do niektórych leków standardowo stosowanych w leczeniu łuszczycy (m.in. przeciwwskazane są retinoidy, metotreksat oraz tazaroten). Pozostałe leki (cygnolina, dziegcie, kortykosteroidy, takrolimus, pimekrolimus i cyklosporyna) powinny być stosowane pod ścisłym nadzorem lekarza.
Łuszczyca a inne choroby
Obecny w organizmie stan zapalny, który towarzyszy łuszczycy, może prowadzić do zmian w układzie sercowo-naczyniowym, nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, zaburzeń metabolicznych, niealkoholowego stłuszczenia wątroby i wielu innych chorób współistniejących. Osoby z łuszczycą często cierpią też na depresję, która nasilana jest brakiem akceptacji objawów choroby.
Czym objawia się łuszczyca?
Łuszczyca charakteryzuje się powstawaniem zmian skórnych. Grudki łuszczycowe lokalizują się typowo:
- w okolicy wyprostnej łokci,
- w okolicy wyprostnej kolan,
- na skórze owłosionej głowy,
- w okolicy kości krzyżowej,
- w okolicy pośladków.
Zmiany skórne w postaci grudek mogą zlewać się ze sobą, a co więcej - często pokryte są łuszczącą się łuską, od czego pochodzi właśnie nazwa tego schorzenia.
W najcięższych przypadkach zmiany skórne zajmują nawet 90-100% powierzchni skóry, co nazywane jest erytrodemią łuszczycową. Leczeniem łuszczycy zajmuje się lekarz specjalista - dermatolog. To właśnie do tego lekarza warto się zgłosić, gdy podejrzewamy u siebie łuszczycę.
