U nas zapłacisz kartą
Paznokcie z łuszczycą - Objawy, leczenie i porady pielęgnacyjne
Łuszczyca paznokci - leczenie
Leczenie łuszczycy paznokci jest bardzo skomplikowane. Z niewielkim skutkiem stosowane są miejscowo kortykosteroidy, 5-fluorouracyl, antralina, retinoidy (tazaroten) oraz pochodna witaminy 03 (kalcipotriol).Leczenie ogólne metotreksatem, retinoidami (acitretina) oraz lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna) pacjentów z uogólnioną łuszczycą poprawia także zmiany miejscowe w obrębie płytek paznokciowych.
Również fototerapia metodą PUVA wpływa korzystnie na płytki paznokciowe w przebiegu łuszczycy. Jak dotąd nie ustalono jednak optymalnej terapii dla zmian płytek paznokciowych w łuszczycy pospolitej. Nadzieje wiążee się z nowymi lekami biologicznymi. Pierwsze doniesienia wskazują na korzystne działanie infliximabu na łuszczycę paznokci, jednak osiągnięcie dobrego efektu wymaga długiego leczenia.
Leczenie łuszczycy paznokci. Dieta przy łuszczycy paznokci
Czy istnieje lek pomocny w leczeniu łuszczycy paznokci? Czy dieta ma wpływ na stan skóry w łuszczycy?
dr n. med. Elżbieta Szymańska, dermatolog: Leczenie łuszczycy paznokci jest bardzo trudne. Metoda leczenia zależy od zaawansowania zmian. Najlepiej zmiany ustępują przy terapii ogólnej tabletkami, jednakże trzeba pamiętać o możliwości objawów ubocznych po tych lekach i konieczności monitorowania terapii przez lekarza. Można spróbować stosować także leki zewnętrzne, np. steroidy lub pochodne witaminy D3, lecz oczekiwany w tych przypadkach efekt jest słabszy.
Erytrodermia w przebiegu łuszczycy
Erytrodermia to stan zapalny skóry, który obejmuje prawie całą powierzchnię ciała. Erytrodermia łuszczycowa jest najcięższą postacią łuszczycy. Żywoczerwonym zmianom przypominającym poparzenia towarzyszy przyspieszone bicie serca, ból, intensywny świąd, gorączka. Chorzy powinni być hospitalizowani. Przewlekła, nawracająca erytrodermia może prowadzić do amyloidozy narządów wewnętrznych.
W razie wystąpienia niepokojących zmian należy się zgłosić do dermatologa.
Łuszczyca jest rozpoznawana na podstawie badania klinicznego po stwierdzeniu wykwitów i ognisk charakterystycznych dla łuszczycy w typowej lokalizacji.
Jeśli obraz kliniczny jest niecharakterystycznym lekarz może przeprowadzić badanie dermatoskopowe (nieinwazyjne badanie, które polega na oglądaniu zmian skórnych specjalnym urządzeniem, w powiększeniu oraz z oświetleniem, pozwalającym na uwidocznienie głębszych struktur ocenianej zmiany) lub wykonać biopsję zmiany do oceny histopatologicznej.
Leczenie miejscowe
- preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika – powodują zmniejszenie ilości łusek, poprawiają przenikanie innych preparatów
- dziegcie (pochodne węgla kamiennego) – używane są głównie w postaci maści i past, mają właściwości antyproliferacyjne
- cygnolina – stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym, w stężeniach 0,5-2%, rozpoczynając od małych stężeń i zwiększając je w zależności od reakcji skóry, preparat jest nanoszony na skórę na kilka minut, a następnie zmywany
- glikokortykosteroidy – mają silne właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunomodulujące, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych z nieprawidłowym stosowaniem tych preparatów, należy je stosować wyłącznie pod kontrolą lekarza
- analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol) – preparaty te dają dobre efekty terapeutyczne przy mniejszych działaniach niepożądanych w porównaniu z miejscowo stosowanymi kortykosteroidami.
- fototerapia – polega na ekspozycji na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy (wykorzystuje się promieniowanie wąskopasmowe UVB 311nm), musi przebiegać pod nadzorem przeszkolonego personelu
- fotochemioterapia – inaczej terapia PUVA (Psoralen Ultra-Violet A), to naświetlanie promieniowaniem UVA po podaniu psolarenu, leku światłouwrażliwiającego
- metotreksat – jest to najczęściej stosowany w łuszczycy lek cytostatyczny, przed jego włączeniem należy wykonać podstawowe badania laboratoryjne, morfologię krwi z rozmazem, badanie czynności nerek oraz wątroby, RTG klatki piersiowej oraz przeprowadzić ogólne badanie lekarskie, lek może być przyjmowany wyłącznie pod kontrolą lekarza
- cyklosporyna A – to silnie działający lek immunosupresyjny skuteczny we wszystkich postaciach łuszczycy, jednak ze względu na nefrotoksyczność wskazany jest głównie w przypadkach łuszczycy szczególnie rozległej i opornej na inne metody leczenia, podawanie wiąże się z koniecznością monitorowania parametrów laboratoryjnych oraz ciśnienia tętniczego krwi
- retinoidy – normalizują proliferację i różnicowanie keratynocytów oraz ograniczają stan zapalny, wskazane są do stosowania w łuszczycy krostkowej, ponieważ mają działanie teratogenne, kobiety w wieku rozrodczym mogą je przyjmować tylko równocześnie, stosując antykoncepcję, którą muszą utrzymać jeszcze przez 2 lata po zakończeniu leczenia, najczęściej występujące objawy niepożądane to suchość ust, nosa, oczu, błon śluzowych oraz wypadanie włosów
- leki biologiczne – są to preparaty działające na określone cytokiny, które biorą udział w immunopatogenezie łuszczycy, podawane są w iniekcjach, podskórnie lub dożylnie, w ostatnich latach do leków starszej generacji – inhibitorów TNF-α dołączyły inhibitory interleukiny 17 oraz najnowsze, inhibitory interleukiny 23, leki biologiczne są podawane w ramach programów lekowych.