U nas zapłacisz kartą
Problemy ze skórą na twarzy - Przyczyny, Leczenie i Skuteczne Rozwiązania
Czerwona skóra na twarzy - przyczyny
Aby poradzić sobie z zaczerwienioną twarzą, należy wdrożyć odpowiednie leczenie lub właściwą pielęgnację. Najpierw trzeba jednak poznać powód wystąpienia przebarwień. Pomocna może okazać się konsultacja z lekarzem dermatologiem. Poniżej opisujemy najpopularniejsze przyczyny czerwonej skóry.
Rozszerzone naczynia krwionośne
Zaczerwienienie twarzy może wynikać z poszerzenia naczyń krwionośnych w związku z nagłym przyspieszeniem mikrokrążenia. Dzieje się tak między innymi pod wpływem stresu, silnych emocji, zimnego powietrza czy wysokiej temperatury. Rozszerzenie naczynek powoduje również spożywanie ostrych przypraw, kawy i alkoholu.
Cera naczynkowa
Niektórzy posiadają wrażliwą, płytko unaczynioną skórę twarzy. Mowa wówczas o cerze naczynkowej. U takich osób naczynia krwionośne mają szczególną tendencję do rozszerzania się i pękania, w efekcie czego powstają zaczerwienienia. Czasem ustępują one samoistnie, a innym razem przekształcają się w trwały rumień.
Niewłaściwa pielęgnacja
Za czerwoną skórą na twarzy może stać również niewłaściwa pielęgnacja. Wszelkie stosowane kosmetyki należy dobrać do potrzeb własnej cery, upewniając się, że nie zawierają potencjalnie drażniących substancji. Po zakupie nowego kosmetyku powinniśmy przetestować go na niewielkim fragmencie skóry, aby upewnić się, że nie dojdzie do reakcji alergicznej.
Wahania hormonalne
Znaczący wpływ na wygląd skóry mają również hormony. Zaczerwieniona twarz może wystąpić u kobiet w ciąży czy w okresie menopauzy. Do osłabienia elastyczności naczyń w związku z wahaniami hormonalnymi dochodzi także w okresie dojrzewania. U części nastolatków pojawiają się więc podrażnienia i przebarwienia cery.
Podłoże genetyczne
Występowanie zaczerwienień na twarzy może wynikać także z uwarunkowań genetycznych. U niektórych naczynia krwionośne są bowiem z natury szczególnie widoczne i aktywne. Te osoby powinny unikać czynników zewnętrznych, potęgujących skłonność do zaczerwienienia.
Sucha skóra - objaw cukrzycy lub łuszczycy?
Sucha schodząca skóra na twarzy i w innych miejscach na ciele może być jednym z objawów cukrzycy. Cukrzyca, a dokładnie nadmiar cukru we krwi doprowadza do zwyrodnień w tętnicach, żyłach i włośniczkach, co powoduje niedożywienie skóry i w związku z tym niedożywieniem pojawia się właśnie sucha łuszcząca skóra twarzy, a efektu tego nie da się zahamować lub odwrócić stosowaniem większości tradycyjnych kosmetyków nawilżających. Jeżeli powodem łuszczenia jest cukrzyca, to można zminimalizować problem tylko poprzez ustabilizowanie poziomu cukru we krwi, a to będzie się wiązało z koniecznością odpowiedniej terapii prowadzonej pod okiem lekarza.
Łuszczenie skóry twarzy - efekt nadmiernego opalania
Sucha łuszcząca się skóra może być też rezultatem nadmiernego opalania, a dokładnie poparzenia skóry intensywnym promieniowaniem słonecznym przy jednoczesnym braku ochrony przeciwsłonecznej lub przy niewystarczającej ochronie. W takiej sytuacji skóra najpierw staje się intensywnie zaczerwieniona, bardzo gorąca i wręcz bolesna, a po upływie doby lub dwóch dni zaczyna się intensywnie złuszczać. Sucha skóra na twarzy łuszczy się w ciągu kilku dni, a po takim procesie gojenia kondycja cery ulega poprawie. Podobna sytuacja może dotknąć nawet osobę, która zawsze dość łatwo się opalała i nie miała nigdy tendencji do ulegania oparzeniom. Trzeba zauważyć, że reakcje skóry zmieniają się wraz z upływem lat i słońce może na nas podziałać intensywniej niż kiedyś np. pod wpływem przyjmowania niektórych lekarstw.
Na co i jak skóra choruje?
Zacznijmy od tego, że choroby skóry to jedna z największych i najbardziej różnorodnych grup schorzeń dotykających człowieka. Wskazuje na to już sama definicja. Bo rzeczywiście: choroby skóry (inaczej: dermatozy) to przede wszystkim schorzenia obejmujące skórę. Ale choroby skóry mogą dotyczyć tak powierzchni naskórka, jak i skóry właściwej oraz tkanki podskórnej, ale też tzw. przydatków, czyli gruczołów potowych, gruczołów łojowych, mieszków włosowych i paznokci. (1) Co więcej, w przebiegu dermatoz proces chorobowy może również obejmować naczynia krwionośne, naczynia chłonne i zakończenia nerwów.
Aby wszystkie dermatozy usystematyzować porozdzielano je zatem na podgrupy pod względem takich parametrów jak:
- etiologia, czyli przyczyna schorzenia – i tu wyróżnia się m.in. dermatozy bakteryjne, grzybicze, wirusowe, pasożytnicze, alergiczne, genetyczne, autoimmunologiczne etc.,
- lokalizacja zmian chorobowych – chodzi tu o choroby m.in. gruczołów łojowych, gruczołów potowych, włosów i paznokci, błon śluzowych itp.,
- typ zmian skórnych, czyli np. choroby rumieniowe, grudkowe, pęcherzowe, łuszczyca itp.,
- charakterystyczny obraz mikroskopowy, czyli np. nowotwory złośliwe i ziarniniaki,
- okres życia człowieka – choroby skóry typowe dla okresu noworodkowego i niemowlęcego oraz starczego,
- objaw dodatkowy w przebiegu choroby wirusowej wieku dziecięcego – np. zmiany skórne przy odrze, ospie wietrznej i różyczce. (2)
Diagnostyka chorób skóry opiera się na prawidłowej ocenie i różnicowaniu głównego objawu dermatoz, czyli zmian skórnych. Nazywa się te zmiany wykwitami i dzieli się je na: pierwotne i wtórne (3), a także tzw. stany narzucone skóry, czyli takie wykwity, których nie da się zaliczyć ani do wykwitów pierwotnych, ani do wtórnych. (4)
Z badań epidemiologicznych wynika, że co trzeci dorosły Polak aktualnie choruje bądź chorował w przeszłości na chorobę skóry. (5)
Choroby łojotokowe: postępowanie i pielęgnacja skóry
Łojotoku i będących jego konsekwencją chorób łojotokowych nie można całkowicie wyeliminować, ale można poprzez zastosowanie odpowiedniego leczenia zmniejszyć ich nasilenie.
Aby leczenie było skuteczniejsze powinniśmy odpowiednio zareagować już wtedy, gdy wystąpią pierwsze objawy choroby. Zaleca się wtedy:
- modyfikację diety – na taką z dużą ilością witamin, białka, soli mineralnych, z ograniczoną ilością tłuszczów, cukrów, ostrych przypraw i używek,
- zmianę stylu życia – unikanie sytuacji stresowych. (21)
Jeśli powyższe starania nie przyniosą efektu powinniśmy skonsultować się z lekarzem dermatologiem. Odpowiedni sposób żywienia jest także elementem leczenia chorób łojotokowych, więc najpewniej lekarz zaleci, aby kontynuować zmienioną dietę. Może także wprowadzić do terapii witaminy, leki doustne, a także preparaty przeciwgrzybicze. (22) Preparaty te to różnego rodzaju kremy i szampony lecznicze dedykowane specjalnie pielęgnacji łojotokowej przy trądziku, lub leczeniu łupieżu na różnych stopniach jego zaawansowania.
