U nas zapłacisz kartą
Problemy ze skórą na twarzy - Przyczyny, Leczenie i Skuteczne Rozwiązania
Choroby łojotokowe: postępowanie i pielęgnacja skóry
Łojotoku i będących jego konsekwencją chorób łojotokowych nie można całkowicie wyeliminować, ale można poprzez zastosowanie odpowiedniego leczenia zmniejszyć ich nasilenie.
Aby leczenie było skuteczniejsze powinniśmy odpowiednio zareagować już wtedy, gdy wystąpią pierwsze objawy choroby. Zaleca się wtedy:
- modyfikację diety – na taką z dużą ilością witamin, białka, soli mineralnych, z ograniczoną ilością tłuszczów, cukrów, ostrych przypraw i używek,
- zmianę stylu życia – unikanie sytuacji stresowych. (21)
Jeśli powyższe starania nie przyniosą efektu powinniśmy skonsultować się z lekarzem dermatologiem. Odpowiedni sposób żywienia jest także elementem leczenia chorób łojotokowych, więc najpewniej lekarz zaleci, aby kontynuować zmienioną dietę. Może także wprowadzić do terapii witaminy, leki doustne, a także preparaty przeciwgrzybicze. (22) Preparaty te to różnego rodzaju kremy i szampony lecznicze dedykowane specjalnie pielęgnacji łojotokowej przy trądziku, lub leczeniu łupieżu na różnych stopniach jego zaawansowania.
Trądzik: czym jest i jak się go leczy?
Trądzik jako choroba występuje w wielu odmianach, jednak najczęściej pod postacią trądziku pospolitego i trądziku różowatego.
Trądzik pospolity ( z łac. Acne vulgaris) dotyczy ok. 80 proc. populacji, a dotyka najczęściej młodzież w okresie dojrzewania płciowego, czyli ok. 11-17 roku życia. Najczęstszą przyczyną trądziku pospolitego są bowiem zmiany hormonalne zachodzące w organizmie w tym okresie życia. Przy czym chłopcy częściej przechodzą tę chorobą w cięższej postaci, niż dziewczęta. (12)
Trądzik pospolity definiowany jest jako przewlekła gruczołów łojowych i ujść mieszków włosowych. Głównymi objawami tej choroby są: łojotok, tworzenie się zaskórników, krostek i grudek, a także pozostające po zmianach skórnych blizny. (13)
Trądzik różowaty jest z kolei przewlekłą i nieuleczalną chorobą, dotykającą ok. 10. proc. populacji, przeważnie w przedziale wiekowym 30-60 lat. (14)
Podłoże tej choroby nie jest do końca znane. Podejrzewa się, że u jej źródeł mogą leżeć czynniki autoimmunologiczne oraz tzw. zaburzenia naczynioworuchowe, a także zakażenia bytującymi na skórze pajęczakami. Jest także wiele czynników, które mogą stymulować występowanie objawów choroby. Należą do nich m.in.:
- wilgoć, wiatr, promieniowanie słoneczne,
- stres i silne emocje,
- zmiany hormonalne,
- palenie papierosów i picie alkoholu. (15)
W przebiegu trądziku różowatego na twarzy pojawiają się nieestetyczne wykwity rumieniowe, a także grudkowate i krostkowe. Dodatkowe możliwe objawy to: obrzęk powiek i przekrwienie spojówek, a także subiektywne odczucia pacjentów np. pieczenie, kłucie, świąd. (16)
Czerwona skóra na twarzy - przyczyny
Aby poradzić sobie z zaczerwienioną twarzą, należy wdrożyć odpowiednie leczenie lub właściwą pielęgnację. Najpierw trzeba jednak poznać powód wystąpienia przebarwień. Pomocna może okazać się konsultacja z lekarzem dermatologiem. Poniżej opisujemy najpopularniejsze przyczyny czerwonej skóry.
Rozszerzone naczynia krwionośne
Zaczerwienienie twarzy może wynikać z poszerzenia naczyń krwionośnych w związku z nagłym przyspieszeniem mikrokrążenia. Dzieje się tak między innymi pod wpływem stresu, silnych emocji, zimnego powietrza czy wysokiej temperatury. Rozszerzenie naczynek powoduje również spożywanie ostrych przypraw, kawy i alkoholu.
Cera naczynkowa
Niektórzy posiadają wrażliwą, płytko unaczynioną skórę twarzy. Mowa wówczas o cerze naczynkowej. U takich osób naczynia krwionośne mają szczególną tendencję do rozszerzania się i pękania, w efekcie czego powstają zaczerwienienia. Czasem ustępują one samoistnie, a innym razem przekształcają się w trwały rumień.
Niewłaściwa pielęgnacja
Za czerwoną skórą na twarzy może stać również niewłaściwa pielęgnacja. Wszelkie stosowane kosmetyki należy dobrać do potrzeb własnej cery, upewniając się, że nie zawierają potencjalnie drażniących substancji. Po zakupie nowego kosmetyku powinniśmy przetestować go na niewielkim fragmencie skóry, aby upewnić się, że nie dojdzie do reakcji alergicznej.
Wahania hormonalne
Znaczący wpływ na wygląd skóry mają również hormony. Zaczerwieniona twarz może wystąpić u kobiet w ciąży czy w okresie menopauzy. Do osłabienia elastyczności naczyń w związku z wahaniami hormonalnymi dochodzi także w okresie dojrzewania. U części nastolatków pojawiają się więc podrażnienia i przebarwienia cery.
Podłoże genetyczne
Występowanie zaczerwienień na twarzy może wynikać także z uwarunkowań genetycznych. U niektórych naczynia krwionośne są bowiem z natury szczególnie widoczne i aktywne. Te osoby powinny unikać czynników zewnętrznych, potęgujących skłonność do zaczerwienienia.
Wirusowe choroby skóry twarzy
Choroby wirusowe to choroby zakaźne – przenoszone na skutek bezpośredniego kontaktu z osobą zarażoną. Dlatego wiele z nich dotyczy dzieci, na co dzień przebywających w dużych skupiskach – przedszkolach, szkołach. Typowa choroba wirusowa skóry twarzy to wywołana przez Herpes simplex (HSV) opryszczka. Jej objawem są wypełnione treścią surowiczą drobne pęcherzyki, najczęściej występujące w okolicy ust. Z czasem pękają, pozostawiając nadżerki. Okolice wykwitów skórnych często są bolesne.
Zobacz film: Produkty na jędrną cerę. Źródło: Stylowy Magazyn
Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) powoduje powstawanie brodawek – grudek o szorstkiej, nierównej powierzchni, często o brunatnym zabarwieniu. Za sprawą wirusa mięczaka zakaźnego (MCV) na skórze tworzą się guzki o gładkiej, kopulastej powierzchni, często z wgłębieniem w centrum. Mają one barwę skóry zdrowej lub białawą. Chorobom nie towarzyszą świąd ani dolegliwości bólowe.
Powyżej opisane choroby skóry twarzy zwykle ustępują samoistnie, ale można je leczyć za pomocą stosowanych miejscowo chemioterapeutyków, hamujących namnażanie się wirusów. Brodawki i guzki można usunąć chirurgicznie.
Stan chorobowy skóry twarzy powstaje w przebiegu wirusowych schorzeń ogólnoustrojowych, do których należą ospa wietrzna, półpasiec, różyczka, odra. Są to zwykle dolegliwości wieku dziecięcego, ale mogą też być przyczyną choroby skóry twarzy u dorosłych. W przypadku ospy czy półpaśca objawem są swędzące grudki, które przechodzą w wypełnione płynem surowiczym pęcherzyki (przysychając, pokrywają skórę strupami). Wysypka różyczkowa lub odrowa to małe, czerwone plamki, które z czasem zlewają się w jedną, nadając skórze czerwoną barwę.
Wirusowe choroby ogólnoustrojowe najczęściej leczy się objawowo, łagodząc zmiany skórne środkami o działaniu odkażającym, ściągającym, przeciwhistaminowym, przeciwbólowym.
Zobacz film: Pielęgnacja skóry - domowe kosmetyki. Źródło: W dobrym stylu
Skąd się biorą choroby łojotokowe?
Łój skórny, zwany inaczej: sebum, to naturalna bariera ochronna naskórka produkowana przez gruczoły łojowe na całej powierzchni skóry za wyjątkiem dłoni i stóp. (6) Zdarza się jednak, że gruczoły łojowe wydzielają łoju za dużo i zamiast chronić, staje się on przyczyną poważnych chorób skórnych – tzw. chorób łojotokowych.
Nadmierne wydzielanie łoju to łojotok. Najbardziej wyraźne jest ono w tych partiach skóry, gdzie gruczołów jest najwięcej (7), czyli na twarzy, owłosionej skórze głowy i górnych partiach tułowia. Aż 99% zmian chorobowych zlokalizowanych jest w eksponowanych okolicach skóry twarzy, dekoltu i ramion. (8) Skóra przy łojotoku jest tłusta, lśniąca, z rozszerzonymi ujściami gruczołów łojowych, wypełnionymi masami łojowo-rogowymi. (9)
Skłonność do łojotoku jest cechą genetyczną, ale też zależy od wpływu hormonów płciowych, a dokładnie niekorzystnego oddziaływania androgenów i progesteronu oraz korzystnego - estrogenów. Łojotok jest szczególnie nasilony w okresie pokwitania i przekwitania, przy zaburzeniach hormonalnych i zaburzeniach przemiany materii. (10)
Na regulację wydzielania łoju mają wpływ takie czynniki jak (11):
- stres,
- nadmiar androgenów
- oraz niedobór witamin: A, E, B2, PP, C.
Do najpowszechniejszych chorób łojotokowych zalicza się: trądzik oraz łojotokowe zapalenie skóry, którego łagodną formą jest łupież.