U nas zapłacisz kartą
Przypudrowana, niebłyszcząca skóra twarzy - Jak osiągnąć doskonały wygląd?
Pękająca skóra – jakich partii ciała dotyczy najczęściej?
Tendencję do nadmiernego rogowacenia ma szczególnie naskórek pokrywający dłonie i stopy. Na tych partiach ciała skóra ma specyficzną budowę. Dłonie są niemal pozbawione gruczołów łojowych, natomiast pokrywa je sporo gruczołów potowych. Także stopy są bardziej narażone na wzmożoną potliwość, przy jednocześnie niskiej ochronie w postaci wydzieliny łojowej. To sprawia, że skóra szybko może ulec osłabieniu, jest też podatna na odparzenia, wysuszenie i otarcia.
Pękająca skóra na dłoniach i stopach to również następstwo zwiększonego kontaktu z czynnikami zewnętrznymi. Dłonie są eksponowane na warunki pogodowe, takie jak wiatr, mróz czy promienie słoneczne. Drażniąco na skórę dłoni działają również detergenty, np. używane podczas domowych porządków, dlatego ważne jest stosowanie rękawiczek ochronnych. Do wysuszenia i pękania skóry mogą przyczynić się też niewłaściwie dobrane kosmetyki, zawierające konserwanty i barwniki.
Z kolei stopy przyjmują ciężar całego ciała, przez co komórki skóry są stale drażnione przez nacisk. Niewłaściwie dobrane obuwie, za ciasne lub wykonane z materiałów, które nie zapewniają cyrkulacji powietrza, jest jedną z częstych przyczyn pogorszenia kondycji skóry stóp. Pękająca skóra na stopach może być następstwem niewłaściwej pielęgnacji czy nagromadzenia warstwy rogowej. Uszkodzenie naskórka natomiast zwiększa ryzyko wnikania drobnoustrojów, dlatego jako przyczynę i jednocześnie konsekwencję pękającej skóry wymienia się również grzybicę.
Obszarami ciała, na których często obserwuje się wysuszenie i pękanie, są także fałdy i zgięcia, narażone na tarcie podczas ruchów. Suche oraz łuszczące się zmiany mogą pojawiać się na zgięciach łokci i kolan czy palcach u rąk i nóg. Zmiany tego typu są charakterystyczne także dla niektórych schorzeń o podłożu dermatologicznym oraz autoimmunologicznym.
OBSZARY CIAŁA, NA KTÓRYCH MOŻE POJAWIĆ SIĘ OBWISŁA SKÓRA
Obwisła skóra i jej nadmiar mogą pojawić się prawie na całym ciele. Najczęstsze obszary to: twarz, szyja, ramiona, wiotka skóa na brzuchu czy wiotka skóra na udach. W zależności od obszaru, nadmiar skóry może powodować podrażnienia, ponieważ luźne, obwisłe partie mogą ocierać się o jędrną skórę na innych częściach ciała, co w skrajnych przypadkach może nawet prowadzić do wrzodów czy różnych infekcji. Jeśli wystąpi u Ciebie którykolwiek z tych objawów, zdecydowanie zalecamy skonsultowanie się z lekarzem.
Nadmierne kilogramy w postaci tłuszczu i nadmiar skóry mogą mieć podobny wygląd. Aby je rozróżnić, należy zauważyć, że tłuszczu nie da się łatwo złapać. Jeśli jesteś w stanie uszczypnąć skórę i odciągnąć ją od ciała, najprawdopodobniej masz do czynienia z nadmierną, zwiotczałą skórą.
Spis treści:
O skórze tłustej najczęściej mówimy w kontekście twarzy. Cera tłusta kojarzona jest przede wszystkim z okresem nastoletnim, któremu towarzyszy nadmierna produkcja sebum. Zdziwienia nie wywołuje więc świecący się nos, policzki czy czoło u nastolatków. Okazuje się jednak, że tłusta skóra twarzy pojawia się również po 20. roku życia. Rozpoznasz ją po tym, że błyszczy się na całej powierzchni – w strefie T i na policzkach, a dodatkowo:
- ma tendencję do wyprysków, zaskórników oraz trądziku,
- występują na niej rozszerzone pory,
- często wygląda nieświeżo i przyjmuje ziemisty, szaro-żółty kolor,
- dotykając skóry tłustej, możesz wyczuć drobne nierówności.
Oprócz niewątpliwych wad, skóra tłusta wykazuje również wiele zalet. Dzięki dużej ilości sebum, jest odporna na działanie niekorzystnych czynników atmosferycznych, takich jak wiatr i mróz. Osoby posiadające cerę tłustą, zdecydowanie wolniej dostrzegają zgubny upływ czasu, przez co później widać na niej zmarszczki i oznaki starzenia się. Co więcej, odpowiednia pielęgnacja może pomóc w zniwelowaniu wielu problemów, jakie może wywoływać skóra tłusta.
Trądzik: czym jest i jak się go leczy?
Trądzik jako choroba występuje w wielu odmianach, jednak najczęściej pod postacią trądziku pospolitego i trądziku różowatego.
Trądzik pospolity ( z łac. Acne vulgaris) dotyczy ok. 80 proc. populacji, a dotyka najczęściej młodzież w okresie dojrzewania płciowego, czyli ok. 11-17 roku życia. Najczęstszą przyczyną trądziku pospolitego są bowiem zmiany hormonalne zachodzące w organizmie w tym okresie życia. Przy czym chłopcy częściej przechodzą tę chorobą w cięższej postaci, niż dziewczęta. (12)
Trądzik pospolity definiowany jest jako przewlekła gruczołów łojowych i ujść mieszków włosowych. Głównymi objawami tej choroby są: łojotok, tworzenie się zaskórników, krostek i grudek, a także pozostające po zmianach skórnych blizny. (13)
Trądzik różowaty jest z kolei przewlekłą i nieuleczalną chorobą, dotykającą ok. 10. proc. populacji, przeważnie w przedziale wiekowym 30-60 lat. (14)
Podłoże tej choroby nie jest do końca znane. Podejrzewa się, że u jej źródeł mogą leżeć czynniki autoimmunologiczne oraz tzw. zaburzenia naczynioworuchowe, a także zakażenia bytującymi na skórze pajęczakami. Jest także wiele czynników, które mogą stymulować występowanie objawów choroby. Należą do nich m.in.:
- wilgoć, wiatr, promieniowanie słoneczne,
- stres i silne emocje,
- zmiany hormonalne,
- palenie papierosów i picie alkoholu. (15)
W przebiegu trądziku różowatego na twarzy pojawiają się nieestetyczne wykwity rumieniowe, a także grudkowate i krostkowe. Dodatkowe możliwe objawy to: obrzęk powiek i przekrwienie spojówek, a także subiektywne odczucia pacjentów np. pieczenie, kłucie, świąd. (16)
