U nas zapłacisz kartą
Przypudrowana, niebłyszcząca skóra twarzy - Jak osiągnąć doskonały wygląd?
Choroby łojotokowe: postępowanie i pielęgnacja skóry
Łojotoku i będących jego konsekwencją chorób łojotokowych nie można całkowicie wyeliminować, ale można poprzez zastosowanie odpowiedniego leczenia zmniejszyć ich nasilenie.
Aby leczenie było skuteczniejsze powinniśmy odpowiednio zareagować już wtedy, gdy wystąpią pierwsze objawy choroby. Zaleca się wtedy:
- modyfikację diety – na taką z dużą ilością witamin, białka, soli mineralnych, z ograniczoną ilością tłuszczów, cukrów, ostrych przypraw i używek,
- zmianę stylu życia – unikanie sytuacji stresowych. (21)
Jeśli powyższe starania nie przyniosą efektu powinniśmy skonsultować się z lekarzem dermatologiem. Odpowiedni sposób żywienia jest także elementem leczenia chorób łojotokowych, więc najpewniej lekarz zaleci, aby kontynuować zmienioną dietę. Może także wprowadzić do terapii witaminy, leki doustne, a także preparaty przeciwgrzybicze. (22) Preparaty te to różnego rodzaju kremy i szampony lecznicze dedykowane specjalnie pielęgnacji łojotokowej przy trądziku, lub leczeniu łupieżu na różnych stopniach jego zaawansowania.
Łupież: czym jest i jak go się leczy?
Łupież (inaczej: wyprysk łojotokowy) to najłagodniejsza forma choroby o nazwie: łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS), dlatego często tych trzech nazw używa się wymiennie.
ŁZS to powszechnie występujące schorzenie zapalne, o cyklicznym przebiegu, pojawiające się w okolicach łojotokowych, a polegające na powierzchownym drobnopłatkowym złuszczeniu lub tworzeniu pokładów żółtych tłustych łusek. (17) Gdy choroba przybiera postać łusek białych, drobnych niczym puch lub śnieg nazywa się go wtedy łupieżem suchym, a gdy objawia się łuskami tłustymi – nazywany jest łupieżem tłustym.
Typowe umiejscowienie łupieżu dotyczy skóry owłosionej głowy, brwi, rzęs, twarzy, okolic małżowin usznych, okolicy mostka i okolic między łopatkami. (18)
U podłoża choroby leży nadmierna aktywność gruczołów łojowych i współistniejące zakażenie grzybem drożdżopodobnym Malassezia furfur (Pityrosporum ovale). (19)
Jest też wiele czynników wyzwalających tę chorobę, a są nimi:
- stres, zmęczenie,
- skrajności pogodowe,
- rzadkie mycie głowy,
- używanie kosmetyków zawierających alkohol,
- łojotok i trądzik pospolity,
- otyłość, nieprawidłowe odżywianie,
- nadużywanie alkoholu,
- choroby neurologiczne, np. choroba Parkinsona,
- zakażenie HIV. (20)
Pękająca skóra na dłoniach a brak witamin i minerałów
Przyczyną nadmiernego wysuszenia może być brak witamin i minerałów, zwłaszcza jeśli pękająca skóra na dłoniach, przy paznokciach, w kącikach ust lub na innej partii ciała jest częstym problemem, który występuje pomimo odpowiedniej pielęgnacji.
Miejscowe łuszczenie, utrata elastyczności czy odwodnienie skóry zwykle mają związek z niedoborem witamin, takich jak:
- witaminy z grupy B – biorą udział w procesach regeneracyjnych, dlatego ich niedostateczna podaż skutkuje zwiększoną skłonnością skóry do uszkodzeń i pękania,
- witamina E – jest niezbędna do zachowania jędrnej i nawilżonej skóry, dlatego jej niski poziom skutkuje odwodnieniem tkanek oraz ich podatnością na szkodliwy wpływ wolnych rodników, które m.in. przyspieszają procesy starzenia się skóry,
- witamina A – bierze udział m.in. w procesach różnicowania komórek skóry, dlatego jej niedobór objawia się m.in. nadmiernym rogowaceniem i spowolnionym gojeniem uszkodzeń,
- witamina C – pękająca skóra przy paznokciach i na powierzchni dłoni może wskazywać na brak witaminy C, która bierze udział m.in. w produkcji składników skóry odpowiedzialnych za jędrność i elastyczność. Jednak jej niedobór zwykle objawia się pogorszeniem kondycji skóry całego ciała.
Pękająca skóra może być także objawem niedoborów minerałów, które biorą udział m.in. w procesach regeneracyjnych i budulcowych. To głównie cynk, selen i magnez. Niedobory pierwszego z nich utrudniają gojenie się ran i otarć, a także zaburzają naturalne procesy wymiany komórek naskórka. Selen natomiast razem z witaminą E stanowi naturalną ochronę przeciwsłoneczną, blokując negatywny wpływ wolnych rodników. Pękająca skóra może mieć związek również z niedoborem magnezu, który odpowiada m.in. za nawodnienie wnętrza komórek i bierze udział w reakcjach zapalnych.
Czym powinna być pielęgnowana tłusta skóra twarzy?
Kluczowym zadaniem pielęgnacji skóry tłustej jest normalizacja nadmiernego wydzielania łoju oraz zapobieganie powstawaniu niedoskonałości. Takie efekty pozwolą osiągnąć: odpowiednia higiena, właściwie dobrane kosmetyki i systematyczność w pielęgnacji. Dzięki temu przywrócisz skórze tłustej świeży wygląd, zmniejszysz łojotok i rozszerzone pory, usuniesz zaskórniki, zredukujesz nadmierne błyszczenie się skóry.
Wbrew pozorom, pielęgnacja tłustej skóry twarzy nie jest taka trudna i nie wymaga od Ciebie posiadania wielu kosmetyków. Powinna opierać się na gruntownym i dokładnym oczyszczaniu, intensywnym nawilżaniu oraz regularności. Najlepiej wykonywać je preparatami z tej samej linii kosmetycznej. Idealnym wyborem będą te beztłuszczowe, tzw. oli-free. Podstawowy zestaw pielęgnacyjny powinien zawierać: myjący żel do twarzy o właściwościach antybakteryjnych, tonik bez alkoholu, delikatny, lekki krem nawilżająco-matujący (najlepiej z filtrem UV), krem na noc regulujący wydzielanie sebum, peeling i maseczkę oczyszczającą. Dwa ostatnie kosmetyki warto aplikować minimum raz w tygodniu, pozostałe należy wykorzystać do codziennej pielęgnacji.
Skąd się biorą choroby łojotokowe?
Łój skórny, zwany inaczej: sebum, to naturalna bariera ochronna naskórka produkowana przez gruczoły łojowe na całej powierzchni skóry za wyjątkiem dłoni i stóp. (6) Zdarza się jednak, że gruczoły łojowe wydzielają łoju za dużo i zamiast chronić, staje się on przyczyną poważnych chorób skórnych – tzw. chorób łojotokowych.
Nadmierne wydzielanie łoju to łojotok. Najbardziej wyraźne jest ono w tych partiach skóry, gdzie gruczołów jest najwięcej (7), czyli na twarzy, owłosionej skórze głowy i górnych partiach tułowia. Aż 99% zmian chorobowych zlokalizowanych jest w eksponowanych okolicach skóry twarzy, dekoltu i ramion. (8) Skóra przy łojotoku jest tłusta, lśniąca, z rozszerzonymi ujściami gruczołów łojowych, wypełnionymi masami łojowo-rogowymi. (9)
Skłonność do łojotoku jest cechą genetyczną, ale też zależy od wpływu hormonów płciowych, a dokładnie niekorzystnego oddziaływania androgenów i progesteronu oraz korzystnego - estrogenów. Łojotok jest szczególnie nasilony w okresie pokwitania i przekwitania, przy zaburzeniach hormonalnych i zaburzeniach przemiany materii. (10)
Na regulację wydzielania łoju mają wpływ takie czynniki jak (11):
- stres,
- nadmiar androgenów
- oraz niedobór witamin: A, E, B2, PP, C.
Do najpowszechniejszych chorób łojotokowych zalicza się: trądzik oraz łojotokowe zapalenie skóry, którego łagodną formą jest łupież.