U nas zapłacisz kartą
Przypudrowana, niebłyszcząca skóra twarzy - Jak osiągnąć doskonały wygląd?
Domowe sposoby na regenerację skóry twarzy
Oprócz zabiegów w gabinetach kosmetycznych istnieją również domowe sposoby na regenerację skóry twarzy. Możemy wykonać kilka prostych w przygotowaniu maseczek, które pomogą nam odżywić i odbudować naszą skórę. Jedną z bardziej znanych i skutecznych maseczek jest ta, którą przygotowujemy z banana. Wystarczy jeden dojrzały owoc, łyżka miodu i łyżka jogurtu naturalnego. Wszystkie składniki należy ze sobą zmieszać, na przykład przy pomocy blendera lub widelca. Maskę nakładamy na oczyszczoną i osuszoną skórę twarzy na około 15 minut, po czym zmywamy ją letnią wodą oraz nakładamy krem nawilżający.
Szybkim sposobem na regenerację skóry jest użycie gotowej maseczki, np. FACE MASK 4W1. Kosmetyk zapewni dogłębne nawilżenie, odżywienie i delikatne złuszczenie cery. Produkt zawiera organiczne składniki — miąższ z liści aloesu, hialuronian sodu, glinka Multani Mitti, gliceryna, masło shea, ekstrakty roślinne oraz oleje (jojoba, ze słodkich migdałów, z pestek granatu).
Jednak oprócz regenerujących maseczek, warto pamiętać o tym, że na stan naszej skóry twarzy ogromny wpływ ma to, co jemy i pijemy oraz ile czasu dziennie poświęcamy na sen oraz aktywności. Prawidłowa dieta, bogata w odżywcze składniki, witaminy oraz minerały jest podstawą zdrowej i promiennej cery. Sięgajmy więc po wszelkie owoce i warzywa. Nie możemy zapominać również o kwasach omega 3, omega 6 oraz omega 9 - ich rolą jest utrzymanie zdrowej błony komórkowej, co pozwala zapobiegać utracie wody. Ta zdrowa bariera skutecznie pomaga uzyskać bardziej miękką i elastyczną skórę. Oprócz witamin i minerałów konieczne jest również prawidłowe nawilżenie. Dbając o wypijanie przynajmniej dwóch litrów wody dziennie, wspieramy funkcjonowanie całego organizmu i procesy regeneracji naszej skóry. Pamiętajmy także o jelitach — błonnik oraz kiszonki, wspierające ich mikroflorę, pomagają w utrzymaniu równowagi całego organizmu, co ma bezpośredni wpływ na wygląd skóry twarzy.
Spis treści:
O skórze tłustej najczęściej mówimy w kontekście twarzy. Cera tłusta kojarzona jest przede wszystkim z okresem nastoletnim, któremu towarzyszy nadmierna produkcja sebum. Zdziwienia nie wywołuje więc świecący się nos, policzki czy czoło u nastolatków. Okazuje się jednak, że tłusta skóra twarzy pojawia się również po 20. roku życia. Rozpoznasz ją po tym, że błyszczy się na całej powierzchni – w strefie T i na policzkach, a dodatkowo:
- ma tendencję do wyprysków, zaskórników oraz trądziku,
- występują na niej rozszerzone pory,
- często wygląda nieświeżo i przyjmuje ziemisty, szaro-żółty kolor,
- dotykając skóry tłustej, możesz wyczuć drobne nierówności.
Oprócz niewątpliwych wad, skóra tłusta wykazuje również wiele zalet. Dzięki dużej ilości sebum, jest odporna na działanie niekorzystnych czynników atmosferycznych, takich jak wiatr i mróz. Osoby posiadające cerę tłustą, zdecydowanie wolniej dostrzegają zgubny upływ czasu, przez co później widać na niej zmarszczki i oznaki starzenia się. Co więcej, odpowiednia pielęgnacja może pomóc w zniwelowaniu wielu problemów, jakie może wywoływać skóra tłusta.
Pękająca skóra na dłoniach a brak witamin i minerałów
Przyczyną nadmiernego wysuszenia może być brak witamin i minerałów, zwłaszcza jeśli pękająca skóra na dłoniach, przy paznokciach, w kącikach ust lub na innej partii ciała jest częstym problemem, który występuje pomimo odpowiedniej pielęgnacji.
Miejscowe łuszczenie, utrata elastyczności czy odwodnienie skóry zwykle mają związek z niedoborem witamin, takich jak:
- witaminy z grupy B – biorą udział w procesach regeneracyjnych, dlatego ich niedostateczna podaż skutkuje zwiększoną skłonnością skóry do uszkodzeń i pękania,
- witamina E – jest niezbędna do zachowania jędrnej i nawilżonej skóry, dlatego jej niski poziom skutkuje odwodnieniem tkanek oraz ich podatnością na szkodliwy wpływ wolnych rodników, które m.in. przyspieszają procesy starzenia się skóry,
- witamina A – bierze udział m.in. w procesach różnicowania komórek skóry, dlatego jej niedobór objawia się m.in. nadmiernym rogowaceniem i spowolnionym gojeniem uszkodzeń,
- witamina C – pękająca skóra przy paznokciach i na powierzchni dłoni może wskazywać na brak witaminy C, która bierze udział m.in. w produkcji składników skóry odpowiedzialnych za jędrność i elastyczność. Jednak jej niedobór zwykle objawia się pogorszeniem kondycji skóry całego ciała.
Pękająca skóra może być także objawem niedoborów minerałów, które biorą udział m.in. w procesach regeneracyjnych i budulcowych. To głównie cynk, selen i magnez. Niedobory pierwszego z nich utrudniają gojenie się ran i otarć, a także zaburzają naturalne procesy wymiany komórek naskórka. Selen natomiast razem z witaminą E stanowi naturalną ochronę przeciwsłoneczną, blokując negatywny wpływ wolnych rodników. Pękająca skóra może mieć związek również z niedoborem magnezu, który odpowiada m.in. za nawodnienie wnętrza komórek i bierze udział w reakcjach zapalnych.
OBSZARY CIAŁA, NA KTÓRYCH MOŻE POJAWIĆ SIĘ OBWISŁA SKÓRA
Obwisła skóra i jej nadmiar mogą pojawić się prawie na całym ciele. Najczęstsze obszary to: twarz, szyja, ramiona, wiotka skóa na brzuchu czy wiotka skóra na udach. W zależności od obszaru, nadmiar skóry może powodować podrażnienia, ponieważ luźne, obwisłe partie mogą ocierać się o jędrną skórę na innych częściach ciała, co w skrajnych przypadkach może nawet prowadzić do wrzodów czy różnych infekcji. Jeśli wystąpi u Ciebie którykolwiek z tych objawów, zdecydowanie zalecamy skonsultowanie się z lekarzem.
Nadmierne kilogramy w postaci tłuszczu i nadmiar skóry mogą mieć podobny wygląd. Aby je rozróżnić, należy zauważyć, że tłuszczu nie da się łatwo złapać. Jeśli jesteś w stanie uszczypnąć skórę i odciągnąć ją od ciała, najprawdopodobniej masz do czynienia z nadmierną, zwiotczałą skórą.
Na co i jak skóra choruje?
Zacznijmy od tego, że choroby skóry to jedna z największych i najbardziej różnorodnych grup schorzeń dotykających człowieka. Wskazuje na to już sama definicja. Bo rzeczywiście: choroby skóry (inaczej: dermatozy) to przede wszystkim schorzenia obejmujące skórę. Ale choroby skóry mogą dotyczyć tak powierzchni naskórka, jak i skóry właściwej oraz tkanki podskórnej, ale też tzw. przydatków, czyli gruczołów potowych, gruczołów łojowych, mieszków włosowych i paznokci. (1) Co więcej, w przebiegu dermatoz proces chorobowy może również obejmować naczynia krwionośne, naczynia chłonne i zakończenia nerwów.
Aby wszystkie dermatozy usystematyzować porozdzielano je zatem na podgrupy pod względem takich parametrów jak:
- etiologia, czyli przyczyna schorzenia – i tu wyróżnia się m.in. dermatozy bakteryjne, grzybicze, wirusowe, pasożytnicze, alergiczne, genetyczne, autoimmunologiczne etc.,
- lokalizacja zmian chorobowych – chodzi tu o choroby m.in. gruczołów łojowych, gruczołów potowych, włosów i paznokci, błon śluzowych itp.,
- typ zmian skórnych, czyli np. choroby rumieniowe, grudkowe, pęcherzowe, łuszczyca itp.,
- charakterystyczny obraz mikroskopowy, czyli np. nowotwory złośliwe i ziarniniaki,
- okres życia człowieka – choroby skóry typowe dla okresu noworodkowego i niemowlęcego oraz starczego,
- objaw dodatkowy w przebiegu choroby wirusowej wieku dziecięcego – np. zmiany skórne przy odrze, ospie wietrznej i różyczce. (2)
Diagnostyka chorób skóry opiera się na prawidłowej ocenie i różnicowaniu głównego objawu dermatoz, czyli zmian skórnych. Nazywa się te zmiany wykwitami i dzieli się je na: pierwotne i wtórne (3), a także tzw. stany narzucone skóry, czyli takie wykwity, których nie da się zaliczyć ani do wykwitów pierwotnych, ani do wtórnych. (4)
Z badań epidemiologicznych wynika, że co trzeci dorosły Polak aktualnie choruje bądź chorował w przeszłości na chorobę skóry. (5)