U nas zapłacisz kartą
Leczenie raka płaskonabłonkowego - Nowe Światło Nadziei
Rak płaskonabłonkowy płuc: ocena zaawansowania
Wyróżniamy 4 podstawowe stopnie zaawansowania raka płuc:
I° - nowotwór ograniczony do miąższu płucaII° - nowotwór ograniczony do miąższu płuca z przerzutami do węzłów chłonnychIII° - nowotwór naciekający struktury śródpiersia, kręgosłup lub tworzący liczne przerzuty do węzłów chłonnychIV° - rozsiew do narządów odległych
Oceny zaawansowania dokonuje się na podstawie wymienionych wcześniej badań obrazowych, zwłaszcza tomografii komputerowej klatki piersiowej z kontrastem.
Ponadto przydatne są rezonans lub tomografia mózgu oraz scyntygrafia kości, w celu wykluczenia obecności przerzutów u chorych z podejrzeniem przerzutów w tych narządach. Ocenę węzłów chłonnych wykonuje się na podstawie badania PET lub biopsji.
Epidemiologia
Rak płaskonabłonkowy jest najczęstszym nowotworem szyjki macicy i stanowi 70–80% nowotworów złośliwych, a rak płaskonabłonkowy pochwy stanowi nie więcej niż 2% wszystkich nowotworów złośliwych ginekologicznych.
Według niektórych szacunków 25–55% wszystkich nowotworów płuc to rak płaskonabłonkowy.
W 90% przypadków nowotworów złośliwych jamy ustnej wykrywa się nowotwór płaskonabłonkowych komórek nabłonkowych. Wśród nowotworów jamy nosowej i zatok przynosowych, nosogardzieli, krtani i części ustnej gardła rak płaskonabłonkowy zajmuje szóste miejsce na świecie pod względem zachorowalności. Rak płaskonabłonkowy skóry jest drugą najczęstszą postacią raka skóry po raku podstawnokomórkowym.
Rak płaskonabłonkowy przełyku jest jednym z dziesięciu najczęściej występujących nowotworów na świecie.
Rak płaskonabłonkowy żołądka jest chorobą bardzo nietypową i rzadką, gdyż jego częstość występowania szacuje się na 0,05% wszystkich przypadków złośliwych nowotworów żołądka i jelit na świecie.
Jak leczy się raka płaskonabłonkowego skóry?
Leczenie większości chorych na raka płaskonabłonkowego skóry polega na prostym chirurgicznym wycięciu zmiany z marginesem (najlepiej około 1 cm, ale w wielu miejscach ciała uzyskanie takiego marginesu bocznego nie jest możliwe, wówczas za wystarczający trzeba uznać margines możliwy do uzyskania). Jeśli po wycięciu zmiany ubytek skóry jest zbyt duży, aby ranę można było zszyć, lekarz operujący wykonuje tak zwaną plastykę – np. przesuwa fragment skóry z sąsiedztwa lub przeszczepia kawałek własnej skóry chorego pobranej z innej okolicy ciała. Takie operacje czasem wymagają znieczulenia ogólnego, ale u znacznej części chorych można je wykonać w znieczuleniu miejscowym.
Jeśli na podstawie wykonanej biopsji cienkoigłowej stwierdza się obecność przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych, konieczne jest chirurgiczne wycięcie odpowiedniej grupy węzłów (np. w pachwinie lub pod pachą albo na szyi).
Uzupełniającą radioterapię stosuje się czasem u chorych, u których operacja nie była doszczętna i nie da się poszerzyć jej zakresu, a także jako uzupełnienie operacji przeprowadzonej z powodu nawrotu choroby lub zajęcia przez nowotwór węzłów chłonnych.
W przypadku obecności przerzutów odległych w innych narządach stosuje się leczenie systemowe (chemioterapię).