U nas zapłacisz kartą
Leczenie raka płaskonabłonkowego - Nowe Światło Nadziei
Rak płaskonabłonkowy płuc: objawy
Niestety, wczesna postać raka płuc najczęściej nie powoduje wystąpienia żadnych objawów, co więcej nie ma wysoce skutecznych, łatwo dostępnych metod przesiewowych wykrywających ten rodzaj nowotworu. Dlatego tak istotne jest unikanie narażenia na czynniki powodujące rozwój tej choroby - przede wszystkim rzucenie palenia.
Jeżeli objawy już się pojawiają, najczęściej występuje suchy kaszel, a u palaczy zmienia się jego charakter - staje się bardziej intensywny lub pojawia w innych porach dnia. Ponadto towarzyszyć mogą mu duszności, ból w klatce piersiowej, a w postaciach zaawansowanych - krwioplucie.
Mniej typowym objawem są nawracające zapalenia płuc, zwłaszcza jeśli lokalizują się w tym samym obszarze narządu. Spowodowane są one uszkodzeniem mechanizmów obronnych ustroju przez toczący się proces rozrostowy - upośledzony jest układ odpornościowy oraz mechanizmy oczyszczające drogi oddechowe, co sprzyja namnażaniu bakterii.
Inne objawy raka płuc występują rzadko i zwykle w zaawansowanych przypadkach, tymi nietypowymi objawami są:
- tak zwany zespół żyły głównej górnej, objawiający się obrzękiem, zaczerwieniem twarzy i szyi, przekrwieniem spojówek oraz obrzękiem rąk. Rzadziej pojawiają się bóle głowy i zawroty głowy
- ból barku
- zespół Hornera spowodowany uszkodzeniem włókien nerwowych biegnących do oczu
- zaburzenia rytmu serca, jeśli naciek zajmuje serce
- chrypka w wyniku porażenia nerwu krtaniowego
- płyn w jamie opłucnej
- niedodma płuc, czyli zmniejszenie powietrzności miąższu
Jeśli któryś z wymienionych objawów się pojawia, a nie występują objawy wskazujące na chorobę układu oddechowego, diagnostykę rozpoczyna się od poszukiwania innych przyczyn, ponieważ prawdopodobieństwo wystąpienia tego nowotworu jest niewielkie.
Najczęściej zdarza się, że wymienione dolegliwości występują w stadium zaawansowanym, kiedy inne objawy doprowadziły już do postawienia diagnozy.
Rak płaskonabłonkowy płuc: przyczyny, objawy, leczenie
Rak płaskonabłonkowy płuc jest typem nowotworu tego narządu szczególnie silnie związanym z narażeniem na dym tytoniowy, występuje on więc najczęściej u palaczy, ale także u osób przebywających w dymie tytoniowym. Warto dowiedzieć się jakie są jego objawy, metody leczenia oraz rokowanie.
Spis treści
- Rak płaskonabłonkowy płuc: objawy
- Rak płaskonabłonkowy płuc: czynniki ryzyka
- Rak płaskonabłonkowy płuc: diagnostyka
- Rak płaskonabłonkowy płuc: ocena zaawansowania
- Rak płaskonabłonkowy płuc: leczenie
- Rak płaskonabłonkowy płuc: zaawansowanie choroby, a możliwości leczenia
- Rak płaskonabłonkowy płuc: rokowanie
Rak płaskonabłonkowy płuc stanowi około 30% wszystkich guzów tego narządu. Rak ten jest zaliczany do grupy nowotworów płuc, ale punktem jego wyjścia są zmienione komórki dolnych dróg oddechowych - oskrzeli.
Rak płaskonabłonkowy płuc należy do grupy raków niedrobnokomórkowych, które stanowią większość przypadków raka płuc (ponad 80%), pozostałe typy raka płuc to raki drobnokomórkowe, przerzuty z innych narządów, oraz inne rzadko spotykane guzy, np. mięsaki.
Drobnokomórkowy rak płuc jest nowotworem, którego występowanie jest szczególnie silnie związane z paleniem, a rzucenie palenia znacznie zmniejsza ryzyko zachorowania.
Rak płuca jest pierwszą przyczyną zgonów wśród chorób nowotworowych i zgodnie z obserwowanymi tendencjami przez wiele lat taki stan rzeczy utrzyma się, co więcej niepokojącym zjawiskiem jest fakt zwiększania się ilości kobiet chorujących na ten nowotwór.
Jakie jest rokowanie w raku płaskonabłonkowym skóry?
Rak płaskonabłonkowy skóry cechuje się ogólnie dobrym rokowaniem. Szacuje się, że 5 lat od rozpoznania choroby przeżywa >90% chorych. Przerzuty odległe pojawiają się tylko u 3–5% chorych, ale ich wystąpienie bardzo znacznie pogarsza szanse na wyleczenie.
W trakcie badań kontrolnych zaleca się ocenę miejsca wycięcia zmiany pierwotnej oraz wszystkich innych zmian na całej skórze. Należy również dokładnie ocenić stan okolicznych węzłów chłonnych (można rozważyć okresowe badanie USG tych okolic).
Wizyty kontrolne należy powtarzać co 1–3 miesiące przez 2 lata po leczeniu, co 3–12 miesięcy przez kolejne 3 lata, a następnie corocznie (częstość wizyt uzależnia się od zaawansowania i zróżnicowania nowotworu).
Wybrane treści dla Ciebie
Rak płaskonabłonkowy spojówki Rak płaskonabłonkowy spojówki to nowotwór złośliwy wywodzący się z nabłonka spojówki. Wyróżnia się dwie postacie raka: przedinwazyjną oraz inwazyjną. Rak płaskonabłonkowy może naciekać sąsiednie struktury oka oraz dawać przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych i przerzuty odległe. Przyczyny rozwoju raka płaskonabłonkowego nie są do końca poznane, jednak wyniki badań wskazują na dużą rolę promieniowania ultrafioletowego (UVA, UVB) oraz zakażeń podtypem 16 lub 18 wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV).
Jak leczy się raka płaskonabłonkowego skóry?
Leczenie większości chorych na raka płaskonabłonkowego skóry polega na prostym chirurgicznym wycięciu zmiany z marginesem (najlepiej około 1 cm, ale w wielu miejscach ciała uzyskanie takiego marginesu bocznego nie jest możliwe, wówczas za wystarczający trzeba uznać margines możliwy do uzyskania). Jeśli po wycięciu zmiany ubytek skóry jest zbyt duży, aby ranę można było zszyć, lekarz operujący wykonuje tak zwaną plastykę – np. przesuwa fragment skóry z sąsiedztwa lub przeszczepia kawałek własnej skóry chorego pobranej z innej okolicy ciała. Takie operacje czasem wymagają znieczulenia ogólnego, ale u znacznej części chorych można je wykonać w znieczuleniu miejscowym.
Jeśli na podstawie wykonanej biopsji cienkoigłowej stwierdza się obecność przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych, konieczne jest chirurgiczne wycięcie odpowiedniej grupy węzłów (np. w pachwinie lub pod pachą albo na szyi).
Uzupełniającą radioterapię stosuje się czasem u chorych, u których operacja nie była doszczętna i nie da się poszerzyć jej zakresu, a także jako uzupełnienie operacji przeprowadzonej z powodu nawrotu choroby lub zajęcia przez nowotwór węzłów chłonnych.
W przypadku obecności przerzutów odległych w innych narządach stosuje się leczenie systemowe (chemioterapię).
