U nas zapłacisz kartą
Witaj w świecie www.luszczyca.pl - Wszystko, co musisz wiedzieć o łuszczycy
Choroby współistniejące z łuszczycą
U chorych na łuszczycę stwierdza się większe niż w populacji ogólnej, związane z uogólnionym stanem zapalnym ryzyko wystąpienia chorób metabolicznych (cukrzyca, otyłość, nadciśnienie tętnicze) oraz chorób układu krążenia (miażdżyca, choroba niedokrwienna serca, zawał serca, udar mózgu). Choroba znacząco obniża jakość życia pacjentów, negatywnie wpływa na codzienne funkcjonowanie i stosunki międzyludzkie, co zwiększa ryzyko depresji.
Charakterystycznym objawem łuszczycy są specyficzne zmiany skórne wynikające z zaburzonego procesu regeneracji naskórka. W początkowej fazie choroby występuje wykwit pierwotny – to wyraźnie odgraniczona, czerwonobrunatna grudka o drobnopłatowej, złuszczającej się powierzchni. Może mieć wielkość od łebka szpilki do wykwitu o średnicy 1–2 cm. Zmiany w pełni rozwinięte, tzw. tarczki są większe (średnicy nawet kilku centymetrów) i pokryte mocno przylegającymi srebrzystymi łuskami, czyli blaszkami łuszczycowymi. Po zdrapaniu łuski ukazuje się błyszcząca, jakby pokryta woskiem powierzchnia (objaw świecy stearynowej) oraz drobne kropelkowate krwawienia (objaw Auspitza).
Łuszczycy może towarzyszyć świąd, głównie w okresie zaostrzenia zmian skórnych.
Fot. 1. Zmiany skórne w łuszczycy
Typowa lokalizacja zmian to łokcie, kolana, owłosiona skóra głowy i okolica lędźwiowo-krzyżowa. W rzadkich przypadkach zmiany obejmują całą powierzchnię skóry.
Dla aktywnej postaci łuszczycy charakterystyczny jest objaw Koebnera – zmiany łuszczycowe występują po upływie 6–12 dni wzdłuż linii zadrapania naskórka.
Leczenie miejscowe
- preparaty keratolityczne zawierające 5–10% kwasu salicylowego lub mocznika – powodują zmniejszenie ilości łusek, poprawiają przenikanie innych preparatów
- dziegcie (pochodne węgla kamiennego) – używane są głównie w postaci maści i past, mają właściwości antyproliferacyjne
- cygnolina – stosowana głównie w tzw. leczeniu minutowym, w stężeniach 0,5-2%, rozpoczynając od małych stężeń i zwiększając je w zależności od reakcji skóry, preparat jest nanoszony na skórę na kilka minut, a następnie zmywany
- glikokortykosteroidy – mają silne właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunomodulujące, ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych z nieprawidłowym stosowaniem tych preparatów, należy je stosować wyłącznie pod kontrolą lekarza
- analogi witaminy D3 (kalcypotriol, takalcytol) – preparaty te dają dobre efekty terapeutyczne przy mniejszych działaniach niepożądanych w porównaniu z miejscowo stosowanymi kortykosteroidami.
- fototerapia – polega na ekspozycji na światło ultrafioletowe wytwarzane przez specjalne lampy (wykorzystuje się promieniowanie wąskopasmowe UVB 311nm), musi przebiegać pod nadzorem przeszkolonego personelu
- fotochemioterapia – inaczej terapia PUVA (Psoralen Ultra-Violet A), to naświetlanie promieniowaniem UVA po podaniu psolarenu, leku światłouwrażliwiającego
- metotreksat – jest to najczęściej stosowany w łuszczycy lek cytostatyczny, przed jego włączeniem należy wykonać podstawowe badania laboratoryjne, morfologię krwi z rozmazem, badanie czynności nerek oraz wątroby, RTG klatki piersiowej oraz przeprowadzić ogólne badanie lekarskie, lek może być przyjmowany wyłącznie pod kontrolą lekarza
- cyklosporyna A – to silnie działający lek immunosupresyjny skuteczny we wszystkich postaciach łuszczycy, jednak ze względu na nefrotoksyczność wskazany jest głównie w przypadkach łuszczycy szczególnie rozległej i opornej na inne metody leczenia, podawanie wiąże się z koniecznością monitorowania parametrów laboratoryjnych oraz ciśnienia tętniczego krwi
- retinoidy – normalizują proliferację i różnicowanie keratynocytów oraz ograniczają stan zapalny, wskazane są do stosowania w łuszczycy krostkowej, ponieważ mają działanie teratogenne, kobiety w wieku rozrodczym mogą je przyjmować tylko równocześnie, stosując antykoncepcję, którą muszą utrzymać jeszcze przez 2 lata po zakończeniu leczenia, najczęściej występujące objawy niepożądane to suchość ust, nosa, oczu, błon śluzowych oraz wypadanie włosów
- leki biologiczne – są to preparaty działające na określone cytokiny, które biorą udział w immunopatogenezie łuszczycy, podawane są w iniekcjach, podskórnie lub dożylnie, w ostatnich latach do leków starszej generacji – inhibitorów TNF-α dołączyły inhibitory interleukiny 17 oraz najnowsze, inhibitory interleukiny 23, leki biologiczne są podawane w ramach programów lekowych.
Rodzaje łuszczycy
Do najczęstszych rodzajów łuszczycy zalicza się:
- łuszczycę zwyczajną, która charakteryzuje się obecnością typowych zmian skórnych,
- łuszczycę krostkową, która występuje w dwóch postaciach – uogólnionej (jest to jedna z najcięższych postaci łuszczycy) i postaci miejscowej (łuszczyca krostkowa dłoni i stóp),
- łuszczycę uogólnioną (tzw. erytrodermia łuszczycowa), przy której zmiany skórne obejmują całą powierzchnię ciała, a dodatkowo występuje gorączka,
- łuszczycę stawową, która najczęściej dotyczy stawów międzypaliczkowych dalszych, może prowadzić do trwałego inwalidztwa.
Oprócz stawów, łuszczyca nie zajmuje innych narządów wewnętrznych. W łuszczycy stawowej często występują też zmiany łuszczycowe w obrębie paznokci (tzw. objaw naparstkowania).
Powiązane produkty
krem, łuszczyca, rogowacenie, suchość, cukrzyca, dla diabetyków, dla alergików, bez konserwantów, bez parabenów
wyrób medyczny, krem, łuszczyca, egzema, suchość, azs (atopowe zapalenie skóry), alergia, podrażnienie, świąd
krem, alergia, łuszczyca, podrażnienie, egzema, atopowe zapalenie skórykrem, stan zapalny, świąd, zaczerwienienie, łuszczyca, bez sls, bez sztucznych barwników, dla alergików, bez barwników, bez parabenów, bez peg
maść, alergia, atopowe zapalenie skóry, egzema, łuszczyca, stan zapalny, suchość, świąd, zaczerwienienie, bez barwników, bez konserwantów, bez parabenów, bez peg, bez sls, bez sztucznych barwników, dla alergików
balsam, azs (atopowe zapalenie skóry), łuszczyca, nadwrażliwość, suchość, trądzik, dla alergikówbalsam, łuszczyca, nawilżenie, niacynamid, pantenol, suchość, trądzik, nadwrażliwość, azs (atopowe zapalenie skóry), trądzik różowaty, dla alergików
Łuszczyca krostkowa (psoriasis pustulosa)
Wykwity w łuszczycy krostkowej zdecydowanie różnią się od zmian w łuszczycy zwyczajnej. Zmianami chorobowymi są 1-3 milimetrowe krostki zawierające niezakaźną ropę, często otoczone rumieniem. Krostki łuszczycowe mogą się zlewać, łącząc się w większe obszary. Łuszczyca krostkowa najczęściej występuje u dorosłych i może być wynikiem infekcji, poparzenia słonecznego czy zażywania niektórych leków.
W łuszczycy krostkowej wyróżniamy dwie podstawowe odmiany, którymi są:
- łuszczyca krostkowa ograniczona (pustulosis palmo-plantaris),
- łuszczyca krostkowa rozsiana (obrączkowata)/uogólniona (psoriasis pustulosa disseminata).
W przypadku łuszczycy krostkowej ograniczonej mamy do czynienia najczęściej ze zmianami zlokalizowanymi na dłoniach, podeszwach stóp oraz palcach dłoni i stóp. Może się ona rozwijać samodzielnie lub z innymi rodzajami łuszczycy.
Łuszczyca tego typu ma postać żółtawych krostek, wypełnionych ropą. Całość jest obrzmiała i zaczerwieniona. Przy ich powstawaniu często towarzyszy ból. Zmiany te są bardzo delikatne i podatne na uszkodzenia. Często powstają przy tym rodzaju łuszczycy strupy.
Ta forma łuszczycy jest stosunkowo przewlekła. Częściej zapadają na nią kobiety w piątej i szóstej dekadzie życia.
Łuszczyca krostkowa rozsiana (obroczkowata)/uogólniona jest jedną z najcięższych form łuszczycy. W skrajnych przypadkach (zwłaszcza u osób starszych) może zagrażać życiu. Występuje ona zwykle u dorosłych, jednak spotyka się ją też u dzieci w postaci obrączkowatej.
Blisko siebie położone krostki często zlewają się w całe obszary. W postaci uogólnionej może dojść do erytrodermii i z ciała chorego mogą spełzywać całe fragmenty naskórka. Wysypom tego typu towarzyszy ogólny zły stan samopoczucia, podwyższona temperatura (nawet do 40-41 stopni Celcjusza), podwyższone tętno, przyspieszony oddech, zmęczenie i brak apetytu.
